doruk saçmalatmaç.

Hazırlıkta Ne Oldu?

2011-06-21T15:49:00.002+03:00

Bir zamandır kapalıydı blog. Şu an yazdığım yazı da son yazısı olacak muhtemelen.

Sanıyorum hazırlık hayatımda bir dönüm noktası oldu. Ömrümün sonuna kadar alacağım birçok virajdan biri oldu.

Zamanın ipleri ellerimden kayıp gitti. Ve bu kayıp gitme o kadar ağır, o kadar çaktırmadan oldu ki; gitmesin diye sıkı sıkı tutmak bir tarafa, böyle bir şeyin olduğunu fark etmedim bile. Duygulardan soyutlandım. Heyecanlanmaz, mutlu olmaz, üzülmez, sevmez, nefret etmez bir insan oldum. Duygusal olması gereken tepkilerimi, düşünce üzerinden vermeye başladım. ''Hmm, sanırım gole sevinmem gerekiyor, ayağa kalkıp gool! diye bağırayım da sevinmeden geçmemiş olayım; sonuçta bu maç bir kere oynanıyor, bu gol de bir daha olmayacak'' şeklinde.

Hayatta başarılı olduğumu düşündüm tek mecra olan sanal ortamda, aslında hiç de başarılı olmadığımı fark ettim. Bunun üzerine miadı dolmuş olan üç blogumu kapattım. (bu, bu ve şu an okumakta olduğun. üç blog. açılınca hani lan kapatmıştın deme, az önce açtım.) Bloglarımı kapatmamın iki temel nedeni vardı, biri az önce anlattığım gibi başarısız olmamdı, diğeri de hepsinden yapış yapış karşılıksız aşk acısı akıyor olmasıydı. Bu üç blogun ikisi bugüne kadar, bir tanesi de birkaç haftaya kadar kapalıydı. Ama tarihe not düşme içgüdüm, buna bağlı olarak gelişen maziye sünger çekemeyişim, bugün beni bu blogları açmaya itti. Blogları açmış olmam bundan sonra bu bloglarda yazmaya devam edeceğim anlamına gelmiyor. Yeni bir blogum var, bu bloglar kapandığından beri orada yazıyordum. Ama sanırım o blogun da miadı doldu. Sözlükten de oldukça uzak kaldım. Bunun sebebi Private Sözlük'ün dibi görmesi olabilir tabii. Ama sonuçta sözlük benim hayatımda çok yer kaplayan bir şeydi, artık değil.

Galatasaray vardı bir de. Hala var elbette, Galatasaray bitecek bir şey değil. Ama hayatımda eskisi kadar yok Galatasaray. Az önce Galatasaray Dergisi'nin 2010 Eylül sayısını buldum. Sanırım son aldığım sayı oydu. Kapakta Misimovic ile Insua var. İçinde Serdar Özkan ile yapılan röportaj var. Kewell ile yapılan röportaj var. Elano, Ali Turan, Neill, Barış, Pino, Cana, Mehmet Batdal var. Şaka maka hepsi gitti. Ve ben bu sezon -belki de izlediğim lig maçı sayısı en fazla olan sezon oldu- Galatasaray'dan öyle bir koptum ki, bu futbolcuların bazıları benim için hiçbir anlam ifade etmiyor. Bu noktada bir parantez açmak istiyorum, bazılarınız için, bir futbolcunun hiçbir anlam ifade etmemesi normal bir şey olabilir, ama benim için öyle değil. Ben Galatasaray'ı fazlaca sevdiğim için her bir futbolcunun bana anımsattıkları olur, bende bir hikayesi olur. En azından olurdu, bakıyorum da artık hiç öyle bir şey yok. Sezon biteli bir aya yakın bir zaman oldu ben halen forma almış değilim. Şaka maka Nonda yeni gitti gibi geliyor bana.

Hazırlıkta başka neler oldu diye düşünüyorum.

Teoman yeni albüm çıkardı. Bir ayı aşkın bir zaman oldu. Hiçbir şarkıyı ezbere bilmiyorum. Lise sonda Şebnem Ferah yeni albüm çıkarmıştı, ama hala bir önceki albüm bana yeni albümü gibi geliyor. Kulaklığım bozuldu zaten, müzikle aram birkaç haftadır bozuk. Bu arada Benim Adım Orman çıkalı da bir buçuk seneden fazla zaman olmuş lan.

Hala bana dünmüş gibi gelen birtakım şeyler var; geçen yaz Orhun'la izlediğimiz dünya kupası maçları, ondan önceki yaz Çandarlı'da geçen günler -ki o yaz ve bilhassa o günler bu blogun zirve yaptığı zamanlardı, burdan bu blogun miadının aslında 2 yıl önce dolduğunu çıkarabiliyoruz-, Öss hazırlığı süreci, hayatımın bir köşesinde hep Selin olan zamanlar -üç buçuk seneden fazla bir zaman-, Doğa'yla içmelerimiz, sarhoşluklarım, Galatasaray'ın yaşattığı mutluluklar ve üzüntüler, müzisyen olma hevesim, davul çalışım, başarısız oluşum, ve daha bir sürü anı.

İnsan ömrü bir anılar bütününden ibaret. Şöyle dönüp de geçmişe baktığında gördüğün, rastgele bir anılar silsilesi oluyor sadece. Birtakım görüntüler, sesler ve kokular. Ve her anı için, sadece o anınla özdeşleşmiş, isim koyamadığın bir his oluyor. O his, yaşadığın esnada seni boğsa da, sonradan hatırladığında, sadece geçmiş olduğu için, onu özlüyorsun. Sanırım hazırlık da öyle olacak.

Hazırlık dönüm noktası oldu dedim ya, işte tüm bunlar yüzünden bir dönüm noktası hazırlık. Eskiden en önemli olan şeylerin artık sadece önemli olmaya başladığı, ve -iyi mi kötü mü bilmiyorum- hiçbir şeyin artık en önemli olmadığı bir zaman oldu hazırlık.

Eskiden büyüyordum yavaş yavaş, büyüdüğümü hissediyordum ve model aldığım insanlara her geçen gün biraz daha özeniyordum. Bir insanın büyümesi sonu gelmeyen bir maraton, yetmiş yaşında da büyüyor olacağım. Ama şimdi eskiden farklı olarak bir de yaşlandığımı hissediyorum. Hayata dair en büyük korkularımdan biri yaşlanmak. Yaşlı bir insan olmak değil, eskiyi yitirmek sadece. Geçmişin o turunculuğuna her nefeste bir uçurum daha uzak olmak.

Ben hazırlıkta, yaşlanmaya başladığımı fark ettim.

Hüzün, Sevinç, Acı, Mutluluk, Gözyaşı Ve Kan.

2011-01-14T19:11:00.003+02:00

(12 Ocak, 10:30 suları)
10 Ocak gününe uyanıyorum, ama biraz geç, ilk ders kaçıyor. Bu duruma üzülüyorum çünkü sevdiğim hocanın dersi. Girmek istediğim dersi kaçırmanın gerginliğini yaşıyorum. Okula gidiyorum,, o gün ilk ders zaten yokmuş, iptal olmuş. Öğlen başka bir hocanın ek dersi varmış. Ek dersten önce arkadaşla yemek yiyoruz. Yan masada diş hekimliği okuyan kızlar var. ''Diş hekimi olacak kız'' muhabbeti içimdeki bir şeyleri yerinden oynatıyor. Kalkıyoruz ordan, o tiyatrosuna gidiyor ben derse gidiyorum. Daha önce kulağıma iki derslik numarası çalınmış, Birinin kapısını çalıp giriyorum içeri. Başka bir hoca başka bir sınıfla ders işliyor, dersi bölüyorum. Pardon diyip uzaklaşıyorum, diğer dersliğe giriyorum, yine dersi bölüyorum. Sınıfı bulamıyorum. Birtakım arkadaşları arıyorum, ulaşamıyorum. Birine ulaşıyorum, bana bir derslik söylüyor ama bu sefer tedbirliyim. Sınıfa dalmadan önce dinliyorum kapıyı, ses bizim hocanın sesi değil. Ek dersi siktir edip hazırlık binasından ayrılıyorum. Annem ve ablamın hesabıma yatırmak yerine Ptt havalesi yoluyla gönderdikleri ufak bir miktar paramı almak üzere kampüsteki Ptt'ye gidiyorum. Saat 13:00 suları, öğle tatili. Banka çekiyorum, takıyorum kulaklığı, artist artist mesaiyi bekliyorum. Ve ben orda otururken bir kuyruk oluşuyor Ptt'nin önünde. 13:30'da mesai başlıyor, yaklaşık bir saat kuyrukta bekliyorum. Sıra bana gelince, çalışan kadın, öyle bi para olmadığını, bir de Bornova Merkez Ptt'ye bakmamı söylüyor. Bana daha önceden verilen bilgiye göre, Ptt'den gönderilen paralar üç iş günü içinde çekilmezse buhar oluyor, o gün ikinci iş günü ve ben ertesi sabah erken saatlerde İzmir'den ayrılıyorum. Ablamı arıyorum. Meşgule atıp az sonra dönüyor. Tam açacakken şarjım bitiyor, açamıyorum. Yurda yöneliyorum, bir süre sonra yurda varıyorum. Ablamla konuşuyorum, bir taraftan Facebook'ta sınıf arkadaşımla konuşuyorum. Ek dersin çok güzel geçtiğini, çok şey kaçırdığımı söylüyor. Bir de, biri Bornova biri Merkez olmak üzere iki tane Ptt şubesi tarif ediyor. Merkez Ptt'ye doğru yola çıkıyorum. Yurtta bir eleman görüyorum. Bir zamanlar benim köpekler gibi aşık olduğum kıza, ''sadece sex yaptığımız için mi seviyosun beni?'' şeklinde bir mesaj atmış bir eleman bu. Türkçeye hiç saygısı yok, x harfini kullanıyor. Onunla aynı otobüse biniyoruz ve aynı durakta iniyoruz. Makbuzu bulması için ablamla beraber anname ulaşmaya çalışıyoruz ama cevap alamıyoruz. Ptt şubesine gidiyorum. 25 kişilik bir sıra var, bekliyorum. Sıra bana gelince orada çalışan kadın, diğer şubede çalışan kadının söylediğini söylüyor, ve ekliyor, Bornova Merkez Ptt burası değil. Mesai saatinin bitmesine yaklaşık bir buçuk saat kala koşa koşa otobüse gidiyorum. Otobüsteki bir amcaya şubenin yerini soruyorum, amca otobüsten inene kadar bir şeyler anlatıyor. Gidiyorum şubeye, paramı alıyorum. Güvenlikçi, bana anlatılanın doğru olmadığını, gönderilen paraların iki ay süresi olduğunu söylüyor. Ablamdan öğreniyorum ki paranın kampüse değil diğer şubeye yatmasın sorumlusu parayı yatırdığı yerdeki kadının mallığıymış. Dört buçuk saat, üç şube, yüz yıllık gerginlik. Ptt sana kafam girsin. Aldığım parayı hesabıma yatırıp hemen yurda gidiyorum. Arkadaşlarla bir yemek yiyip stres atmak için parka alkol almaya gidiyorum. Biraz demlenip yurda dönüyorum. Aynı arkadaşlarla odada takılırken bir elemanın bilgisayarına aniden ve izin almadan dokunuyorum. Ve hiç beklemediğim bir tepkiyle karşılaşıyorum: Eleman üstüme doğru hamle yapıyor, etmemesi gereken ağır küfürler ediyor, beni itiyor. Bir saniye olanın biteni anlamıyorum. Sonra fark ediyorum, ağzına yumruk atıp dudağını patlatmam gereken bir durum sözkonusu. Ben de ona hamle yapıyorum, vurmaya çalışıyorum. Beni tutup ododan çıkarmaya çalışıyorlar. Direnç gösteriyorum ama çok dayanamıyorum. Mutfak balkonundan yangın merdivenine, ordan da odanın balkonuna geçiyorum. Balkon kapısını da kapatıyorlar. Ağzına vuramadığım için hırs yapıyorum, ağlıyorum. Bir süre beni sakinleştirmeye çalışıyorlar. Bir ara beyaz masaya bakıyorum, birkaç damla kan görüyorum. Elim kanıyor. Parmaklarımı bir yere çarpmışım. Daha sonra bir süre daha ağlayıp sızlıyorum. Bir süre daha benimle konuşuyorlar. Kin güdüyorum. Sonra da odama gidip yatıyorum. Planım 5:40'ta yurttan çıkıp altıdaki ilk otobüse yetişip metroya, ordan da havaalanına gitmek. Alarmı 5:20'ye kuruyorum. Uyandığımda saat 5:45. Hemen kalkıp duş alıyorum. Çıkıp durağa gittiğimde saat 6:20. Metroya, ordan da havaalanına gidiyorum. Metroda kinimi unutuyorum, kendisini toprağa sevgilisini de genelevlere havale ediyorum. Yolculuk İstanbul'a, Ali Sami Yen'deki son maça. 9:30 gibi Sabiha Gökçen'e iniyorum. Havaş otobüsü dolu olduğu için bir sonraki otobüse biniyorum. Personel epey can sıkıcı. Levent'te inip taksiyle teyzemin evine gidiyorum. Zaman geçiyor. Maça gideceğim ve Doğa'ya görüşeceğim için çok mutluyum; ama nereye kadar, buruk bir mutluluk bu, Sami Yen'i yıkacaklar çünkü. Akşam oluyor, çıkıyorum stada doğru. Biraz geç kalıyorum, Doğa'yı bekletiyorum. Taksici de trafiğe girmemek için beni caddenin başında indiriyor. Biraz yürüyorum, buluşuyoruz. Ve tam da burda hikayemin içinde yeni bir hikaye başlıyor.
Bira, döner ekmek ve midye gibi hayallerimizi başka bir maça erteliyoruz çünkü bir an önce stada girmemiz gerek. Atkı alıyorum, Doğa ödüyor. Sıraya giriyoruz. Yeni Açık'a sığabileceğinden daha fazla insan sırada. Biletler elimizde patlamasın diyoruz, tırsıyoruz. Ama sıra akıyor. Karaborsacılara sövüyoruz. Aranıyoruz. Girmeden Seçkin Abim arıyor, konuşuyoruz. İçerdeyiz. Efsaneler maçı var. Etrafta yer bakınıyoruz, bir yeri gözümüze kestiriyoruz, çok güzel bir yer. Ama yerleşemiyoruz: Oturan taraftar, çekirdekçi taraftar ''göremiyoruz, çekilin'' diyor. Göremiyosun çünkü oturuyosun, it. Onlara da bir küfür edip ilk yerimize dönüyoruz. Doğa cepleri küçük olduğu için ipodunu ve anahtarını bana veriyor, benim ceplerim kocaman. Pek göremiyorum, birini Bülent'e benzetiyorum. Gözlerim Prekazi'yi, Taffarel'i, Tanju'yu, Arif'i, Tugay'ı seçiyor ama Suat'ı, Pope'yi, Emre Aşık'ı, Okan'ı, Fatih Terim'i arıyor. Belki onlar da olabilir sahada ama Yeni Açık uzak, gözler sakat, göremiyorum işte. Efsaneler maçından sonra Anladım Ki çalıyor, Unutamadım çalıyor, Şebnem'den Hoşçakal çalıyor. Ağlıyorum. Eski Açık ''SARI!'' diyor, biz ''KIRMIZI!'' diyoruz. Taçsız Kral Metin Oktay diyoruz, Elveda Sami Yen diyoruz, I Love You Hagi diyoruz, Rerere Rarara diyoruz. Yürüyoruz sessiz ve kederli diyoruz, ağlıyorum. Ağlıyoruz. Birtakım dans gösterileri oluyor. Neuchatel maçını gösteriyorlar. Doğa'yla iki su alıyoruz, bir tanesini açıp yarısını içiyorum, kalanını ona veriyorum, kardeş payı yapıyoruz. Diğerini zor günlere saklıyoruz. Maç bir süre sonra başlıyor. Hafife alındığı belli, Sabri yok, Baros yok, Kewell yok, Neill yok. Çok kötü oynuyoruz. Bir de gol yiyoruz. Gelen her topta Aykut yuhalanıyor. Aykut'un yuhalanması hoşuma gitmiyor. İkinci yarı başlıyor. Colin oyunda, Colin'in varlığı beni rahatsız ediyor. Maç devam ediyor, mağlupken de desteğimizi esirgemiyoruz. Bağırıyoruz da bağırıyoruz Derken röveşata beklemediğimiz Servet'in röveşatasıyla öne geçiyoruz. Şuursuz bir biçimde birbirimize sarılıyoruz, gol diye bağırıp birbirimizin kulaklarını çınlatıyoruz. Mutluyuz, önde değiliz ama golün sevincini doyasıya yaşıyoruz. Daha sonra ağlara giden bir topumuz gol değeri kazanmıyor. Deniz Çoban zaten kötü bir maç çıkarıyor, ona da kafam girsin. Ona da tribün olarak sağlam küfürler sallıyoruz. Arkada bayan taraftar var, onlar da sallıyor. Sonra iki güzel gol daha geliyor. Birini kaptan birini Colin atıyor. Bir an Colin de bizdenmiş gibi oluyor. Derken maç bitiyor. Ali Kırca uzun bir şiir okuyor, ''Yendin,'' diyor, ''Çünkü sen Ali Sami Yendin!'' Biz yine bağırıyoruz, Nevizade Geceleri diyoruz, Elveda Sami Yen diyoruz, I Love You Hagi diyoruz, Taçsız Kral Metin Oktay diyoruz, Seni yıkacak dozerin anasını sikeyim! diyoruz, Elveda Sami Yen diyoruz; dönemeyeceğimizi bile bile, bir gün geri geleceğiz yeniden diyoruz. Ağlıyorum. Ağlıyoruz.
Etkinlikler bitiyor, fotoğraf çekiyoruz birkaç tane. Durup stada bakıyoruz dakikalarca. Hiçbir şey yapmadan öyle duruyoruz, sadece bakıyoruz. Yeni Açık'ın altına iniyoruz, ordan da bakıyoruz. Sonra bize ''hadi arkadaşım'' diyorlar. ''Kapıları kapatıyoruz'' diyorlar. E ama nasıl gideyim be abi. Geçmiş var orda, tarih var, hayaller var. Senin için sadece beton yığını burası, ama benim hayallerim vardı burada. Hani benim kombinem olacaktı, hani her maça gelecektim. Davul çalacaktım hani, ne oldu?
Çıkmıyoruz. Bakıyoruz. Özel güvenlik üniformalı yavşaklar zorla çıkarana kadar bakıyoruz. Sonra dışarda çitlere dayanıp bakıyorum stada, artık ağlamıyorum. Ama konuşamıyorum da. Hadi gidelim diyorum. Doğa'nın yurdu karşıda ve gecikmeden gitmesi gerek. Karşıya giden bir otobüs var, Doğa konturpiyede kalıyor, atla git abi diyorum. Gidiyor. Arkamı stada dönüp caddede yürüyorum. Ayaklarım gitmiyor. Stada geri dönüyorum. Dışardan bakıyorum birkaç dakika. Sonra arkamı dönüp hızlı adımlarla uzaklaşıyorum.

Bir taksiye atlıyorum. Doğa'nın eşyalarının bende kaldığını takside fark ediyorum. Taksiciye diyorum ki, Mecidiyeköy'de otel olsun alışveriş merkezi olsun, birtakım amcalar daha da zengin olsun diye yıkıyorlar stadı. Öteki stada harcanan paralarla Sami Yen uygun bir hale getirilseydi diyorum. Diyorum da diyorum. Sami Yen doluyor muydu ki Arena dolsun diyorum. Galatasaray Arena'da oynasın burada küçük takımlar oynasın ama yıkılmasın diyorum. Ya da burası müze olsun diyorum. Sonra bu fikirlerimi eve gidince çok sevgili bir arkadaşımla paylaşıyorum. O bana katılmıyor, dozerler yıkmasaydı Ali Sami Yen kendiliğinden yıkılacaktı zaten diyor. Bir ihtimal daha olsaydı zaten o değerlendirilirdi diyor. Seninki her şeyin arkasında Amerika varcılık diyor. Galatasaray'ın stadında şampiyonlar ligi finali, dünaya kupası maçları oynanabilmesi için bu olmalıydı diyor. Büyük düşün diyor. Büyük düşünüyorum, Barcelona'yla Manchester şampiyonlar ligi finalini full kapasiteye oynasın, Galatasaray da çeyrek kapasiteyle lig maçlarına çıksın diye düşünüyorum. Tam yazacakken düşünme ya da diyor, çıkıyor.
Ertesi gün sabah kalkıyorum, Havaş aracında da bu yazıyı yazmaya koyuluyorum böyle. (İzmir'de yurda dönerken İzban treninde de bitirdim.)

Doruk'un Yalan Dünyası.

2010-12-31T01:17:00.006+02:00

''Yalan dünyam internet çöplüğüne hapsolmuş..''

Bloga Doruk'un Yalan Dünyası ismini yakıştıralı tam üç sene olmuş.. Zaman ne kadar çabuk geçmiş. Anneannemin evinde internet olmadığı için amaçsız bir şekilde FrontPage'de takılırken yarattığım bir tasarımın hoşuma gitmesi, bir başlık bulmam, birkaç paragraf bir şeyler karalamam ve, istikrarlı olarak blog yazmaya başlamam.

O günden beri neler değişmedi ki; liseliydim üniversiteli oldum, FrontPage idim Blogger oldum, 'davulcu'ydum eski davulcu oldum, Mersin'deydim, İzmir'e yerleştim, bira içiyordum rakıya döndüm.. Her şey'i bitişik yazıyordum, doğrusunu öğrendim. Anneannemin evine internet bile getirdik.

Ve esasında o günden beri her şey aynı kaldı. Ben hala Galatasaraylıyım mesela. O zaman da on üç yaşımın üstüne pek bir şey koyamamıştım, hala on dört olamadım.

O zamanlar bir kıza aşıktım. Sonra unuttum mu, buna barış hakemleri karar versin.

Bloga dönersek, ne tasarımlar geldi geçti, ne isimler, ne adresler geldi geçti. Doruk'un Yalan Dünyası, Doruk'un Saçma Sapan Yazıları oldu bir zaman; sonra günlerden bir gün doruk saçmalatmaç oldu, öyle kaldı. O zamanlar kullandığım adres de değişti, bir süre doruk.gunduztarifesi.org oldu. Derken derken, su aktı ve yolunu buldu.

Uzun zamandır Blogger kullanmaya başlamadan önce yazdığım yazılara ulaşılamıyordu Google sağolsun. Ama bir şeyler yaptım ve tekrar okunabilir hale getirdim. Görselde epey hatalar olmuş görüşmeyeli, ordan burdan tablo çizgileri çıkmış, aslında onların görünmemesi gerekiyor. Bazı görünmesi gereken tablo çizgileri kabolmuş. Topu topu iki tane görsel dosyası var, biri kayıp. Falan. Ama buna da şükür diyip yıldönümü nostaljimize gölge düşürmüyoruz. Düşürmüyorum ya da, çoğul konuşmayayım :)

Evet, yalan dünyam kendi adresinde: davulcu.yuz.biz.

Kafayla Yazılabilecek Çok Başlık Vardı Ama Karar Veremedim.

2010-12-26T03:14:00.007+02:00

Birkaç gündür yine şu birkaç postta (şu, bu ve o) bahsedilen kafalardayım. Bunun nedeni çok basit aslında, uyku düzeni bozulunca bünye hayatı birazcık salıveriyor. Böyle olunca da mesela aylar önce önce gördüğün rüyayı hatırlıyosun, gün içinde rüya gördüğünü zannediyosun, rüyanda günlük rutininden bir şey görüyosun ve o geceyi bir gün gibi algılıyorsun, deja-vu oluyor, bi mallık oluyor, daha çok ya da çok daha az yazasın geliyor falan. Bir de unutkanlık tavan yapıyor. Hayır uyuşturucu madde ya da hap kullanmıyorum. Her zaman aldığımdan fazla alkol de almıyorum, hatta kaydadeğer seviyede azalttım, öğrenciyim nihayetinde, param kıymetli. Sadece uykuyla ilgili. Neden uyku düzenimin bozulduğu da malum, odadaki haysiyetsiz eleman, onun tıynetsiz arkadaşları; gürültü patırtı vesaire. Şimdi de saat üç buçuk oldu. Dörtte yatsam. Yarın kahvaltı birde. Ama ben bu kafanın istikrarı için erken kalksam öğlen uyusam? Olmaz öyle, işim var yarın. O zaman kahvaltının bitmesine yakın kalkarım. Yine de devam eder ama kafa, o kafayı biliyorum ben, tecrübeliyim. Fakat pazartesi salı gibi bitmesi lazım çünkü çarşamba günü sınavım var. Sonra da yılbaşı ayağına memlekete uçuyorum.

Ama odamı değiştirdim artık. Kafama göre uyuyabilicem. Şu sınav bitsin, 4,5 günlük tatil bana bu kafayı tekrar yaşatmak için yeter de artar bile.

Kayıtlara geçen ilk bioritm temelli kafam 2007 biterken 2008 başlarkenki yılbaşı tatilinde, Ankara'da olmuştu. Düzenli okul aniden birkaç günlük tatille yer değiştirince sabah yatıp akşam kalkmalar başlamıştı. Ve tabi Ankara da her ne kadar hayatımın yarısının geçtiği yer olsa da, yaşadığım yer değil tabi ki, sonuçta kendi yatağımdan başka bir yerde uyuyorsun, o da etkiliydi. Ha o kafayla ben ne yaptım, şu an okumakta olduğunuz blogu açtım.

Unutkanlık başladı ama bir not defteri edindim, zaman zaman bazı şeyleri not ediyorum. Bir de burada düzensiz olarak bir günlük tutuyorum. Onu internette paylaşıcam ama muhtemelen siz ona ulaşamayacaksınız, ya da tesadüf eseri ulaşacaksınız çünkü hiçbir yerde adresini paylaşmıycam. Zaten siz de benim gün gün ne bok yediğimi öğrenme arzusunda değilsiniz.

Anlatacağım birçok şey var. Umarım unutmam. Sevgiyle kalın efendim. Mutlu pazarlar.

Hatırlayan Var Mı?

2010-12-26T02:09:00.001+02:00

Benim bir de bu blogum var. Eskiden sikik-depresif bir moddaydı ama şimdi renk geldi, hareket geldi şöyle bir. Buyrun.

Kan Beynime Sıçramasa.

2010-11-27T01:22:00.002+02:00

Bugünlerde iç sıkıntıları yaşıyorum hep. Yurda geliyorum ve yataktan çıkmıyorum, uyuyorum saatlerce. Uyumaya çalışıyorum daha doğrusu, odada kalan eleman ısrarla uyandırıyo çünkü. Onun ben ~~anasını sikeyim~~.

Bir derdim olunca kimseye anlatmak istemiyorum. Sürekli bir sorununu anlatan insan modeli olmaktan nefret ediyorum. Kafama göre içemiyorum; yurda alkol sokmak yasak, mahalle desen getto, bara gitsek de gidemiyoruz abi, öğrenciyiz.

E bi taraftan sağlık problemleri çıkıyo. Her gün başka bi bokluk çıkıyo.

İşler istediğim gibi gitmiyor yani sevgili okuyucu. Sen de olmasan elde avuçta bi şey kalmıyo.

Ha bi de hatun bakıyo yüzüme, ablanım ben senin diyo.

E belki hoşlanıyorum ben senden, tıkamasana yolları.

Edit: Otosansür uyguladık, aramızda ajanlar geziyoo..

Uyuduk Ve Uyandık Diye Mi Oluyor Böyle?

2010-11-17T02:19:00.004+02:00

Yanında gerizekalı arkadaşın olan fotoğrafa bakıyorum. 25 ekim 2008. Ben aslında en çok o zamanlarını özlüyorum senin.

Ve yine eskisi gibi her şey. Yine hayal kırıklığına uğramış durumdayım. Görüşücez tabi diye konuştuk. Sonra; ben otobüste, sen evinde, uyuduk ve uyandık.

Ve yine günlerden kötü gün oldu. Yine haftalardan kötü hafta. Mevsimlerden kötü mevsim.

Yine Feridun Düzağaç çalıyor:

Yürüyorum, yolumdasın;
Aklımdasın, fikrimdesin, içimdesin.
Ve ben bunun için kızamıyorum kendime
Sızlıyorum, özlüyorum, arıyorum seni;
Her günüm böyle geçiyor nerdeyse,
Her nerdeysen gözlerinden öperim.
Görüyorum kumsaldasın,
Gün batıyor usul usul
O yüzden ordasın.
Uzakta gemilerle oyunlar oynuyorsun
Orda olmak isteyince beni hatırlıyor
Ve korkuyorsun.
Ben uyanıyorum.
Ben rüyamda bile seni özlüyorum..

Ve Doruk yine ergene bağlar..

Sen Buna Tıklarsan, Turkish Airlines'ı Beğenirsen Benim Çok Sevdiğim Bir Arkadaşım Nou Camp'a Gidecek.

2010-11-12T19:16:00.001+02:00

%100 çalışıyor. Burda.

Gel Hadi Şimdi De, ''Ordan Burdan Laf Sokma'' Diye.

2010-10-29T23:04:00.004+03:00

Sen benim kadınım olmalıydın.
Bir yere giderken iki bilet almalıydım ben,
''Seninkisi cam kenarı, sormana lüzum var mı?''
Sen benim kadınım olmalıydın.
Meşgul çaldığında, bilmeliydim ki;
Sen de beni arıyorsun.
Kadınım olmalıydın,
Ne yapsam da yanımdan gitmeyecek olan,
Ne yapsam da gitmemeliydin yanımdan.
Ve tam şu an hayatımda olmalıydın,
Tam şu anda, hayatlarımızdan geçmekte olan tüm diğer hayatlar gibi değil ama;
Özel olmalıydık seninle ben,
İkimiz,
''Biz'' olmalıydık.

(Tamam çok kötü şiirler yazıyorum belki ama, bir de Ceyhun Yılmaz okuyormuş gibi düşünün. Hala biraz şansı var bence.)

Keyifsizlik.

2010-10-11T02:22:00.007+03:00

*Fark ettim de internette tanışıp kaynaştığım insanların büyük kısmı benden 3-5-8-10 yaş büyükmüş. Yeni fark etmedim de aslında, ne bileyim ilginç geldi bi an.

*Bi de şey var. Yurt var, yurt iyi ama canımı sıkan şeyler var. Bazen çıldıraylık yapasım geliyor, insanlara saldırasım geliyor. Ama işte.. Olmuyor. Neyse. Onlar da insan tabi. İyi de insanlar esasında ama işte bende problemler var. Birkaç insanla aynı ortamda uzun süre bulunduğum zaman şalterler atıyo. Tabi bu durumdan beş-on yakın arkadaşım dışarda. Ama işte böyle. Ve zaten dört tane yeni tanışmış on sekiz yaşındaki elemanın aynı odaya tıkılması çok mantıksız. Bir hafta enseye şaplak göte parmak geçti hadi. Üç hafta da kanka naber ya muhabbeti. Sonra kavga çıkar o odada. Odada değilse katta, en olmadı blokta. Isınamıyorum bi türlü. Ama bi taraftan da benimsemedim değil. Bakalım, kısmet.

*Böyle bitakım can sıkıntıları yaşarken bi arkadaş geldi bana, sevdiğim aktrist bir insanla muhabbet kurduğunu, kendisini benimle de diyaloga sokabileceğini falan söyledi. Biliyorum aslında yapmayacağını; ben ona desem biriyle tanıştır diye beni, siktiri çeker bana muhtemelen. Ama ben de kekim ya işte. Ah amına koyim ah. Atladım hemen. Canım sıkkın çünkü, güzel bi şey oluyor dedim. Sonra ama, ben seninle taşşak geçtim diyince dedim ki, güzel bi şey olmuyormuş amına koyim.

*Odadaki elemanlardan biri uyurken yüksek sesle nefes alıp veriyor, kim çözemedim. Diğer ranzada üstteki eleman arada bi şeyler sayıklıyo. Onun altındaki uyanıp bi şey dedi, banaydı sanırım ama anlamadım, sonra uyudu zaten. Ben de bilgisayarın ışığıyla odayı aydınlattığım gibi tıktıktk sesimden de geri kalmıyorum. Yani herkes öyle böyle diğerlerinin uykusuna zarar verecek bir şeyler yapıyor. Yani yurt meselesi ters.

*Ben bugün keklenmekten başka salaklıklar da yaptım ama onları yazmaya üşendim. Yarın belki yazarım.

*Gazete Sabun'daki köşemin konusu olan televizyon aleminden çok uzak kaldım günlerdir. Az sonra gazetedeki yetkili ablama bir mesajla durumu bildiricem. Bakalım ne çıkacak. İyi geceler, günler, hayatlar size.

Koyim Başlığa.

2010-09-29T22:36:00.007+03:00

İyice taş olmuş kalbim senden sonra be güzelim. Kir pas birikmiş hep, kuş yuvası olmuş. Ne bir damla sevgi ne biraz nefret.

Ne kimsenin elini tutabiliyorum, ne kimsenin gözünün içine bakabiliyorum adam gibi. Senin elini de tutamamıştım di mi, senin gözlerine de adam gibi bakamamıştım. Ama işte, içimden gelmiyor değildi o zaman, şimdi hiçbir şey içimden gelmiyor.

Özledim mi seni? Bilmiyorum ki be güzelim.. Eskiden özlediğimden daha çok özlememişimdir herhalde. Sensizlik alışılmadık bir şey değil çünkü. İnsan nelere alışmıyor, insan sana bile alışıyor. Sana alışkın olduğum kadar alışkınım sensizliğe de, problem etmiyorum artık.

Böyle en yeteneksiz, en ilhamsız anlarımda aklıma geliyorsun ya, alacağın olsun. Veya da ilhamımı öldürüyorsun, iki kere alacağın olsun!

Hep içiyorum ben. Çok içmiyorum, az içiyorum. Bazen çok da içiyorum. Ama eskisi gibi değil. Eskiden hatrına içiyordum, artık hatırana içiyorum. Bir harf deyip geçmeyelim. Bir harf nelere kâdir diyelim, öyle geçelim.

Bana kötü davranıyordun zaman oluyordu, ama canın sağ olsundu, zaten ben de çok iyi değildim. Ama şimdi hiç davranmıyosun ya güzelim, hiç yakışıyo mu sana.. Reva mı bu bana?

Arabeske bağlamayacaktım güya. Ama duramıyosun ki bi yerden sonra.

Telefonumdaki mesajları silemiyorum ben mesela, büyük kısmının seninle bi ilgisi yok. Ama mesajlarımı silemediğim gibi dandik kırmızı mayodan ve pembe uçlu kalemden de geçemiyorum. Çünkü hep onlar senden kaldı.

Düzgün yazsam bari şu yazıları, niteliği olsa, okunası olsa, okuyan çıksa. Ama zaten okunmuş okunmamış ne fark eder sen gelmedikten sonra.. Zaten işi gücü yok gibi salak salak şeyler yazan tarafımı da biri çıkıp sikmedi benim.

Hayatta Kalmak Kâfi Mi?

2010-09-27T10:28:00.003+03:00

İçimde iğrenç sıkıntılar dolaşıyor. Yoğun flashbackli, yoğun deja-vu'lu sıkıntı günleri geçiyor.

Hava böyle basık olmasa, çamaşır yıkamaya üşenmesem, çok alışveriş yapabilmek için çok çok param olsa, kartımın şifresini biliyor olsam ve domainimin taksidini yatırsam; okul birkaç gün daha önce başlayacak olsa ama yeni okuldan, yeni yurttan ve yeni şehirden tırsmıyor olsam keşke.

Keşke komşu kızı benim varlığımı unutmamış olsa.

Mutlu olmak için, sevmek için görme, işitme;
Mutlu olmak için, sevmek için bilme, çok düşünme.

Ulan bendeki bu zihinsel aktivite aynı hızda ilerledikçe mutluluk da sevgi de haram bana demek ki.

O ilk birayı içmeyecektik abi.

Ölüm.

2010-09-09T20:54:00.003+03:00

Hissetmiyosun nasıl soğuk olduğunu bi şekilde yanına sokulmadan ölüm. Hissedemiyosun kasvetini.

Lise ikide yan sınıftaki çocuk, geçen sene arkadaşımın kuzeni, bir hafta önce başka arkadaşımın kuzeni, şimdi de yakın bir arkadaşımın başka bir yakın arkadaşı.

Ama -babamın teyzesini saymazsak- ilk defa bir diyalogum olan biri ölüyor sanırım. Çok değil belki. Ama karşılıklı konuşup gülüştüğüm, zamanında bira-sigara paylaşımında bulunduğum.. Sonu gelmiyor cümlenin.

Gündüz demiştim, içimde bir sıkıntı vardı, bi şey olacaktı. Sonra rezil bir haber işte.

Ben bi şey diyemedim, yorum yapamadım; haberi aldıktan sonra anlattığım arkadaşım ailesi ve dostları hakkında bi şeyler dedi.

İnanmıyorum ya, kimse fark etmemiş yani ters giden bi şey olduğunu.

Evet fark etmemiş. Ve önceden fark edebileceklerini de sanmıyorum. Çünkü çok iyi biliyorum ki, intihar, birtakım planların sonucu olamaz. Planlı intihar olmaz. İntiharın planı olmaz.

Zaten mutlu gibiymiş o akşam. İyiymiş, eğleniyormuş.

Ne bileyim abi. Bilmiyorum.

Mekanın Cennet Olsun D.T.T. ..

Ama Hayal Etmek Güzel.

2010-09-05T14:55:00.004+03:00

Bana geçtiğimiz günlerde, bir internet gazetesinin* yayın yönetmeni olan çok sevgili bir ablamdan köşe teklifi geldi. Benim de aklıma yattı, hoşuma da gitti tabi bu olay. Olur ya, yazarız bi şeyler dedim. Sen ne konuda yazacağına karar ver, köşen için bir isim seç, sonra konuşalım dedi. Peki dedim ben de.
Tabi sonra kuşbeyinli bir insan olduğum için unuttum ben bu olanları.
* * *
Şimdi düşünüyorum da, burdaki köşem çok güzel olsa böyle. İnsanlar beni okusa falan. Internetteki Türkçe içeriğin wonderkidi olsam falan. Böyle.. Gülse Birsel gibi, Gani Müjde falan gibi. Onlar kadar değil tabi ama, onlar gibi.
* * *
Unuttum dedim ya, öyle bir unuttum ki, yarına yazı hazırlamam lazım; fakat ne bi konsept düşündüm, ne köşe için bi isim buldum, ne iki satır bi şey yazdım ne de bu konu hakkında iki kelam bi şey konuştum.
Oturup meraba ben geldim, bi de böyle bi şeyler var benim ilgimi çekti içerikli bi yazı yazıcam. Sonra belki devamı da gelecek. Ama ne olacak, Futbol Dili gibi, diğer başka birtakım maceralarım gibi yarıda kalacak bu da muhtemelen.
Ama hayal etmek güzel.

Çaktırmadan, Ayıltmadan.

2010-09-04T11:28:00.002+03:00

Rüyamda hala İzmir'deydim, dönmemiştim daha. Ve havada da iğrenç bi kasvet vardı, yağmur yağıyordu. Yaz bitmişti. Ben de ablama geçen yıl da bir şekilde İzmir'de kışın geldiği günü öğrendiğimi söylüyordum. Ablam neden yanımdaydı bilmiyorum.
Sonra rüya değişti. Belen vardı. Ne Belen Alkan'mış arkadaş, bir haftada her gün rüyada Belen görülür mü ya.

* * *

Hayatımın seyrinin aniden değişmesini neye bağlayacağımı şaşırıyordum. Çaktırmadan Eylül gelmiş. Ayırdına varamadım ama, her şeyi Eylül'e bağlayabilirim. Eylül'ün gelmesi çok şey demektir.

Yaz bitiyor gençler. Yazın bitiyor olması başlı başına bir bunalım nedenidir.

Üstelik, geçtiğimiz yıllarda Eylül'de başlayacak olan okul, hiç de yabancısı olmadığım bir okuldu. Tesisini, insanını, havasını suyunu iyi bidliğim ilim irfan yuvalarıydı. Ancak bu Eylül durum farklı. Hiç bilmediğim bir şehirde, bilmediğim insanların arasında tanımadığım bir okula gidicem. Aynı odayı paylaşacağım üç tane eleman ve geri kalan yurt halkıyla yaşıycam. Kimseyi tanımıyorum ulan. Yurttan olup da bugüne kadar tanıştığım sadece bir kişi var. Onun dışında İzmir'de iki arkadaşım var sadece. Biri Buca'da, biri Karşıyaka'da. Ben de Bornova'dayım. Yani hepimiz birbirimiz için allahın ordayız.

* * *

Bu yaz iyi değildi evet. Hele geçen yazdan sonra rezildi komple. Pek çok hayallerle ve hayal kırıklıklarıyla dolu, kayıp bir yazdı işte..

* * *

Şimdi ayın yirmi üçünde ingilizce sınavım var. Seviye tespit gibi bir şey sanırım. Hayır hazırlık muafiyet sınavı değil. Ve hayır, muafiyet sınavına girdim ve başarısız oldum da değil. Şöyle ki, hazırlık mecburi değil. Ben özellikle hazırlık okumak istediğim için böyle oldu. Pişman değilim.

Yani bu ayın yirmi üçü benim hayatımda çok şeylerin değişeceği bir gün olacak, sadece okulun başlamasıyla değil elbette..

2010-09-03T16:05:00.000+03:00

Sen benim için hiçbir şeyden ödün vermedin,
Ben hep senden ödün çaldım.
Sen bana hiçbir şeyini vermedin,
Ben hep senden ödünç aldım.

Bazı Şeylerden Rahatsız Oluyorsak Dinlemiyoruz.

2010-08-30T13:03:00.004+03:00

Benim anlamadığım bir şey var değerli veliler.
Çalışıyorsunuz, çabalıyorsunuz. İmanınız sikiliyor çocuğunuza üç beş kuruş okul harçlığı, sırtına çantası, amına bezi, cebine sigarası koyup gönderiyonuz. Hiç düşündünüz mü bu çocuklar bu okulda ne yapıyor. Kimi tuvalette arkadaşını sikiyor, kimi arka tarafa geçmiş otuzbir çekiyor.
Ne yapmak lazım!? Biz de çocuklara uysak altı bin kişi okul, olacak altmış bin kişi. Çoğaltacaz.

Edit: Ben burdan, 2010 yılında hala Yuğtub'a giremeyen arkadaşlara ezik demek istiyorum ya.

Olmaz Olsun Öyle Yaşam Tarzı.

2010-08-28T04:48:00.007+03:00

http://twitter.com/dorukcan/status/22316226578 adresindeki tweetimi yazdıktan sonra düşündüm ki, ben kış mevsiminden ciddi anlamda tırsıyorum. Şimi kısaca bundan bahsedicem. Kısaca bahsedicem çünkü acayip uykum var.

Şöyle ki, mevsim yaz olunca ben kışın gelmesinden korkuyorum. Çünkü yazın özgürsün. İngilizceye çevirip tekrar Türkçeleştirirsek, beleşsin.

Sabah yedide yatıyorum mesela. Üçte kalkıyorum. Kahvaltıda köfte ekmek yiyorum. Günün uykuyla geçmeyen kısmı internette ya da dışarlarda sürterken geçiyor.

Kıyafetlerim şort - tişört eksenli oluyor. Sevdiğim kıyafetleri giyiyorum.

Sonra kızlar sıcağı görünce.. Ehm.. Şey, kışın ne oluyor;

Astronot gibi giyiniyorum, ama burnum boktan kurtulmuyo yine de. İstikrarlı bi grip oluyor.

Öğrenci değilsen mütemadi bir mesai var ama, öğrenciysen eğer, mesai kış dönemine sıkışık oluyor. Sabahın yedisinde sıcak yataktan buz gibi hayata tekrar atlamak psikoloji bozuyor gerçekten. Bi de duş aldığını düşün sabah. Piiü.

Sonra canım sıkıldı havuza gireyim, pazar günü bi deniz yapalım he gibi bir şey de yok kışın.

Kışın hava soğuk lan bi kere, oksijene karşılık karbondioksiti buhar olarak ödüyosun tabiata. Üstelik o oksijen bünyene giriş yaparken burnun yanıyor.

Sikerim öyle mesvsimi lan. O neymiş öyle. Gelmesin kış.

Bunlar hep bildiğiniz şeylerdi di mi. Sevgiyle kalın.

Noth: Buraya da bak da bi.

Sen Kimin Oğlusun?

2010-08-25T00:15:00.003+03:00

Çocukluğuma dair hatırladığım bazı şeyler var;
-Yaşar, Tarkan, Hakan Peker, Ayna, Ferda Anıl Yarkın..
-98 model yeşil Opel Corsa arabamız, Antalya yolları..
-Donald Amca, Milliyet Kardeş..
-Bugs Bunny, Duffy Duck, Elmer, Karavana Sam..
-Temel Reis, Safinaz, Kabasakal, Köftehor..
-Tom, Jerry..
-Garfield.
-Çılgın Bediş, Ruhsar, Sıdıka, Xena, Herkül, Kaygısızlar, Kaynanalar Bizimkiler..
-Ablam, idmanları, maçları, deplasmanları, arkadaşları, evde bizle kavga etmesi..
-Havuz, havluyu omuza dolayıp boğulmak, havuza çıplak ayakla ve tişörtsüz gitmek..
-Ateri, Mario, Duck Hunt, Vahşi Batı'da geçen düello oyunu..
-Bilgisayar, çevirmeli internet bağlantısı, mIrc, yine Mario..
-Teoman'ın, Soy beni/Yatır uykuya/Şu an sanki evimdeyim şarkı sözü. (Gündüz Tarifesi adlı şarkıdan. Sonra o şarkı domainimizin isim babası oldu; sağda yazıyor ya, geçmişe takıntılı bi insanım diye..)
-Galatasaray, Hagi, Popescu, Hakan Şükür, Taffarel, Arif..
-Hugo, Tolga Abi..
-Sezen Aksu ve sayısı tam olarak bilinmeyen şarkıları..
-Ankara, Büklüm, Tunalı..

İzel-Çelik-Ercan İyi Değildi Ama Ayrılınca Başarıyı Yakaladılar. Ercan Saatçi'ye Kılım, O Ayrı Tabi.

2010-08-19T00:03:00.002+03:00

*Şimdi önceden şey oluyodu. Bi şeyler yanlış gittiğinde ben ters davranmaya, ya da hiç davranmamaya başlıyordum. Böyle olunca bi süre sonra sen geliyordun ne oluyor diye. Varlığımın bi anlamı, dostluğumun bir anlamı vardı yani. Şimdi, zaten senin bana ulaşacağın yok, ben sana ulaştığımda da bi umursamaz haller. Tavır alayım desem hem beceremez durumdayım, hem senin beni hatırlayıp da ne oluyor diyeceğin yok. Hem de tavır alacak vakit de yok. Off. Her şey karışık.

*Birkaç gündür Türk Sanat Müziği dinliyorum ben. Üstelik ciddi anlamda severek dinliyorum.

*Şu referandum kafasını birkaç hafta sonra yapsalardı da şöyle basabilseydim HAYIR'ımı, hunharca.

*Tam bunları yazarken, Facebook'un benim ekranıma, o elemanın adını çıkarması peki? Ne diyim sana ben Orkun. İkimizi aynı fotoğrafa etiketleyip benimle taşak geçmeye mi çalışıyosun? Ne işim var benim onunla aynı görselde? Aynı evreni paylaşıyor olmaya bile katlanamazken..

*İçimden bi ses bu cuma çok üzülücem, çok ağlıycam diyor.

*İstiyorum ki Facebook hep senden haber versin; hep senin notifikasyonun, hep senin mesajın gelsin beni bulsun.

*Ama sevgili okuyucu, siz benim bu halime bakmayın, üniversiteye bi gideyim eski günlerime dönücem ben. Yapıcam bunu. ''İzmir'e gidine açıyorum barı.. Gel yaa. Her şey çok güzel olacak, valla bak.''

*Zaten ben geyik temellerinde yaşayan bi insanım, belki bu buhranlı günler uzun bi zamana yayılmış olabilir ama geçicek. Atlatıcam.

*Tamam atlatıcaksın da Doruk, üç buçuk sene ne lan.

*İçimdeki sese kulak vermiycem. Gidicem. Hepinize iyi kalpli bir sevgili diliyorum. Görüşmek üzere.

Normal Yaşantımda Evde Oturan Bi İnsanım.

2010-08-16T05:40:00.004+03:00

*Bilgisayar başında vakit geçiririm falan. Ama o gün anormal bi günse dışarı çıkarım.

Ahmet'i, Doğa'yı, Sergen'i ya da Orhun'u ararım. Büyük ihtimalle hepsinin benden daha önemli işleri vardır. Ben de tek takılırım.

*Dünya üzerinde en sevdiğim yol Adana'dan kopup gelip Antalya'ya kadar devam eden ve doğal olarak Mersin'in üzerinden de geçen* o Çevreyolu şeklinde tabir ettiğimiz otoyoldur. Çünkü Mezitli'den Davultepe'ye giden en kısa mesafe o yol üstünde alınır. Ben de Davultepe'ye gittiğimde mutlu bi insan olurum. Davultepe gibi sikik bi isme sahip olduğuna bakmayın, güzel yerdir Davultepe.

*Ege Üniversitesi'nde okuyacak olmak güzel lan. Üniversite lan sonuçta. Hem de İzmir. İzmir ve çevresindeki illerde arkadaşlarım da var. Özer Uçuran İller.

*Özer Hurmacı.

*Az önce çok çağrışasım vardı ama şimdi birden bütün çağrışasım gitti. Çağrışasım diye peynir markası olurmuş lan bence.

*Saat altı. Sekiz buçukta annem gelicek. Dokuzu yirmi bir geçe üst kat komşumuz osuracak belki de.

*Ben eskiden daha seri blog yazardım. Aslında kaliteli de yazardım. Hiç tahmin etmediğim arkadaşlardan feedback alırdım. Tabi sen o zamanları bilmezsin sevgili genç okuyucu. O zamanlar ben Blogger ve türevi blog sağlayıcılarına karşı tutum sergileyen bir blog yazarı idim. Sayfalarımı kendi olanaklarımla FrontPage'de hazırlardım. Google'ın Google Pages isimli servisiyle internete atar, Tıktık.net isimli servisle de alan adını sağlardım. Ve şimdi nasıl ki yok efendim Twitter, yok efendim Tumblr var; o zamanda böyle bir sürü blogum/web sitem vardı. Ama esas Doruk'un Yalan Dünyası blogu, yani şu an okuduğun blogun atası olan yer, davulcu.yuz.biz adresindeydi. Tabi şimdi ne Google Pages kaldı, ne Tıktık kaldı, ne de Doruk'un Yalan Dünyası kaldı. Tabi dünyam hala koca bi yalan ama blogun adı değişti. Bu bahsettiğim zamanlar 2008 senesi. 2007'nin sondan ikinci gününde Doruk'un Yalan Dünyası blogunun ilk yazısını yazmıştım. Ankara'daydım. Evde internet yoktu ve hazırladığım sayfayı mp3 playerım vasıtasıyla internet kafeye taşıyıp orda internete upload etmiştim. Güzel günlerdi o günler. Böyle mavimsi grimsi bi havası vardı. Özlüyorum.

*Bir başka özlediğim zaman dilimi de 2006 yazıdır. İstanbul'a gitmiştim iki kere, gerçi pek de hayırlı sebeplerden gitmemiştim ama yine de güzel günlerdi. Ablamın evi çok güzeldi bi kere. Sonra Melis Abla vardı, ben çok sevmiştim Melis Abla'yı. Ablam kendisiyle birtakım sorunlar yaşamıştı daha sonra ama ne bileyim. Hala da severim kendisini yani. Sonra Moda, Kadıköy falan. Gerçekten çok güzeldi. Vapurla karşıya geçme mevzusu beni büyülemişti. Şimdi İstanbullu arkadaşlar için tabi bu gayet sıradan bir olaydır. Ama ben Mersin'de yaşıyorum ve yapabileceğim en büyük atraksiyon Taşucu'ndan feribotla Kıbrıs'a gitmek olur yani. Ama o da pek çekici değil.

O günlerde ben orda kalırken Hezarfen'de Rock'n'Coke olmuştu. Ama gidememiştim tabi. Nerde gidiyosun 14 yaşında rock festivaline. Şimdi gitsem, almazlarsa almazlar bile yani.

Zaten festivali izlerken hastalanmıştım yatıyordum. Bi de şey olmuştu. Tam o günlerde İki Aile ve Arka Sokaklar dizileri başlamıştı. İkisini de izledim yani. Liseye başlayacağım yazdı. O günler de güzeldi. Ablam için işkence gibiydi ama benim için güzel bi anıydı o yaz İstanbul'a gitmek. O günlerin rengi daha çok turuncumsuydu. Biraz turuncu biraz sepya falan. Öyleydi.

*Başka aklımda yer eden zamanlar da 2005 ve 2009 yazları. Aklımda yer etmelerinin sebebi de Çandarlı şüphesiz. Çandarlı'nın gerçekten farklı bir atmosferi var. Üstelik 2009 yazında bir de tayfa vardı. Kuzenimin arkadaşları. Fakat şimdi ne kuzen kaldı ne tayfa. Tayfa bu yaz Çandarlı'ya gidemediğim için yok. Çandarlı'ya gidemememin sebebi de artık o kuzenin pek kuzen olmaması. Ama o insanlar eğlenceli insanlardı gayet.

*O değil de 2010 yazı gerçekten sik gibi geçti.

*Bir de son 23423432 aydır tüm yazılarım hep aynı şeyden bahsetmiş arkadaş ya. Şu an normal bi blog yazısı giriyor olmam mucize gibi bi şey. Olm. İnsan kendisinden bıkıyor bi yerden sonra ya. Bi daha aşık olanı eşşekler siksin.

*Açım lan ben. Canım çorba istiyo. Ama normal çorba değil. Hazır çorba istiyo. Tüketim toplumu dedikleri böyle bi şey olsa gerek.

*Oruç tutuyo musunuz lan. Doğanın algoritması yanınızda olsun. Hayırlı ramazanlar ayrıca.

Ben Senin, Beni Düşünebilme İhtimalini Sevdim.

2010-07-21T03:04:00.003+03:00

Düşünceli günlerine atıyordu kalbim.

Ruhsuz ama derin bir aşık oluyordum; bana uykusuz, sana bol rüyalı gecelerde.

Senden bahseden şarkılardaki fa notasıydım.

Benim hiç elektro gitarım olmadı,
Düşünsel olarak bagetlerime kazımıştım seni.

Sana birtakım şarkılar biriktiyordum sanal ortamlarda,

Sen dinlemiyordun.

Islak sonbahar sabahlarında, terli yaz gecelerinde hep aklımdaydın.

Bir lise bir günü kalbimde,

Aynı gün damarlarımda, ve yine aynı gün tüm dolaşım sistemlerimdeyin.

Ben sana geliyordum bir meskoopta,

Sen yoktun.

(Arakladık Yılmaz Erdoğan'dan tabi..)

Bahar Sıkıntısı Böyle Bir Şey Değil, Yaz Depresyonu Bambaşka Bir Kafa.

2010-07-20T14:05:00.010+03:00

Aslında baharın da yazın da kafası aynı kafa. Aynı dert aynı tasa. Şu an tek fark, sorun, hava çok sıcak olduğu için tüketilen alkolün mideyi isyana kışkırtıyor olması.. Ne yapsan olmuyor gözüm, terk etmiyor bizi hüzün..

Ama artık olmuyor be abi. Görmek lazım. Bi sarılmak lazım. Çünkü bu süre uzadıkça beyin hücrelerim birbirini sikiyor.

Her zaman böyle değilim ama, bloga, oraya buraya sardırdığım zamanlarda böyle oluyorum. İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Dışarı çıkmak istemiyorum bugünlerde. Dışarı çıkmak istediğim zaman da bazı sevgili kardeşlerim piyasada olmuyor, neyse canları sağ olsun.

Sevdiğim insanlar için canı sağ olsun diyip geçmeye iyi alıştım ama; ''olsun demek de zor artık, çocuk düşlerimiz yok artık.''

Böyle pis kafalarla bir yaz daha geçiyor. Geçen yaz en büyük derdim kimsenin beni arayıp sormuyor olmasıydı. Şu gün o kadar kopmuş durumdayım ki gerçek hayattan, aylardır telefonumun mesaj almıyor olması olayı, beni pek enterese etmemekle beraber çoğu zaman unuttuğum bir şey, flu böyle.

Uzun zamandır ne konuştuğumun görüştüğümün farkındayım. Her şeyi unutuyorum. 2003 senesine kadar yaşadığım şeylerin bir kısmını ayrıntısıyla hatırlıyorum. Ama dünden bir önceki gün ne yaptım, kimle görüştüm, ne yedim ne içtim ne sıçtım hiçbi şey aklımda değil. Gerçek dünyayla bağlarımı iyiden iyiye koparmış durumdayım. Mesela bir iş için bilgisayarda bir klasör açıyorum, sonra televizyonun sesini kısıyorum.. Ve pıt. O klasörü ne için açtığımı unutuyorum anında. Mesela bir gün iki gün sonra bir arkadaşla buluşmak için sözleşiyorum. O buluşmayı unutmamam için en az iki kere hatırlatması gerekiyor bana. Bunun bir istisnası var tabi, hayatta unutmuyorum bir kişiyle buluşmalarımı. Ama ne güzel tesadüf ki, bu sefer de hep o beni unutuyor, hep o beni ekiyor.

Günlerdir tükettiğim alkoller yüzünden midemle yaşadığım tartışmalar sonucunda bugün ve yarın alkol tüketmemeye kararlıyım. Zaten bugünün atmosferi güzel kafaya değil bozuk kafaya uygun. Gün sarhoş değil depresif olma günü. İçimden bir ses öyle diyor.

Zaten başka yapacak bir şeyim yok. Lanet olsun ki bugün evden çıkıp İal'den tercih dökümanlarımı almam gerekiyor. Hiç içimden gelmiyor fakat. Fakat almasam eğer, evde gerginlikler beni bekler akşam. Niye almıyosun, al dedim o kadar diye. Sanki bugün değil yarın alsam yedi bin kişi önüme geçecek. Biraz sakin olamıyor malesef benim ailem. Zaman genişken işler biraz daha yavaştan alınamıyor.

Lig başlasın istiyorum artık.

Bu kafalarla içinizi kararttığım için özür dilerim. Umarım siz yazınızı havuz-deniz-ortamtemeline oturtmuş keyfini çıkartıyorsunuzdur. Sevgiler, saygılar.

Şimdi Gel Gel, Olaya Gel.

2010-07-19T01:29:00.003+03:00

Geçen sene Çandarlı'ya, teyze kişisinin yazlığına gidizlemekler oluyor tamam mı, düzenli okuyanlar bilir. İşte Çandarlı'da güzel günler geçiyor. Kuzenin tayfasına dalınıyor, orda da güzel insanlar falan filan. Bir aya yakın süre takılmacalar oluyor. Son gece orda tanıştığımız sevgili bir abi diyor ki, seneye de bekliyoruz. Ben de diyorum ki, ehehe, beklemeseniz bile gelicem been.

Bir sene üniversiteye böyle hazırlanıyor Doruk, yazın Çandarlı'ya gidicez olm, sabır biraz diyor kendi kendine.

Derken, yaza çeyrek kala anne vs. teyze savaşları patlak veriyor. Tabi şarapnel parçaları bana da geliyor, Çandarlı planlarım yalan oluyor.

Hatta öyle bi savaş ki bu, sevgili kuzenim bile annem ve dayıma tavır alıyor. Kim bilir ordaki arkadaşlara da benim hakkımda neler anlatmıştır.

Neyse ya, onun da canı sağ olsun. Ne yapsa ne etse canım ciğerimdir yani. Ne bileyim.

İşte böyle büyük hayal kırıklıklarıyla dolu bir yaz geçiyor.

Size sevgiler, iyi tatiller.

Bir Chrome'um Bile Yok, Anlıyor Musun; Hadi Gülümse..

2010-07-17T14:04:00.003+03:00

''Nabıcaz be Kamil.. Anamız sikildi..''

Şarj aletinde bir şeyler oluyordu kaç gündür. Bugün çalışmaz oldu birdenbire. Sonra uğraş uğraş işe yaramadı. En son tamam dedim, şimdi oldu.
Bilgisayarı açtım abi, recovery falan diyor. Birtakım yüklemeler yapıyor alet kendi kendine. Alper'i aradım nedir diye. Cevap çok basitti, bilgisayar çökmüş, format atıyo kendine..
Bildiğin yedim formatı yani. Eski yedekler duruyodu biraz D klasöründe ama, yeniler daha fazlaydı ve daha çok önemliydi. Müzikler, fotoğraflar, tercihlerle ilgili birtakım belgeler, msn logları.. Hepsi gitti. Biliyorsunuz benim hayatım sanal, bilgisayardan başka bir hayatım yok. Ve şu an, ailesi içindeyken evi yanmış bir insan gibiyim yani. Anlatmak güç.
Birtakım da belgeler vardı; fotoğraf olsun, metin olsun, diyalog olsun.. Günün birinde lazım olur diye bilgisayarda tuttuğum, o belgeleri açıklıyorum! diye ortaya çıkarsam hani.. Kapiş?
Şimdi hepsi gitti. Şu an ne gerekli belgelerim ne bir Google Chrome'um, ne de bir Messenger'ım var. Şimdi oturup hepsini yüklemem ve bilgisayarın kendini bilmezliği, densizliği yüzünden kaybolan anılarım için üzülmem gerekiyor.
Şimdi oturup bu olayın şerefine bira içicem. Aslında her zaman hangi mevzuya içiyosam yine ona içicem ama, çaktırma boşver.
Sevgiyle kalın, iki-üç haftada bir gerekli şeyleri yedekleyin. Amin.

''Kanatlı Bi Araba Mı İstiyosun?''

2010-07-16T03:02:00.004+03:00

Aslında sonbaharda da değil kışın sevmiştim ben seni
Sonbahar olsa belki daha kolay olurdu
Kı$ daha bi çetin tabi, ne yapacağı belli olmaz
Tamam hasta olursun bir hafta yatarsın,
Ama dikkat et çığ altında kalmayasın.

Bunlar Taze Geldi.

2010-07-14T13:31:00.001+03:00

kalbinle kavgalıysan eğer;
diğerleri de birer birer kopuyor senden.
önce eller isyan bayrağını çekiyor, kafalarına göre yazmaya başlıyor,
sonra dudaklarından olur olmaz kelimeler dökülüyor, onlar da küsüyor sana
sonra gözlerin seni satıyor; önce görmeyi bırakıyor, sonra olur olmaz her şeye dolmaya başlıyor.
sonra solunum yolları senle yollarını ayırıp rakip takıma transfer oluyor;
en son da kafan anavatandan bağımsız oluyor, düşünmeyi bırakıp başka şeylerle uğraşıyor.

Ama Ben Sakin-Sessiz Adamım.

2010-07-14T01:57:00.002+03:00

Pek çok şey düşünürüm, hissederim. Pek çok şey de yansıtırım belki ama yansıttıklarım sadece aysbergin görünen yüzüdür, yanılsamadır, demodur, fragmandır.

İçimde ne olursa olsun sükuneti elden bırakmam. Sabrederim. Beklerim.

Ve hayatımda ne biterse bitsin, geç de olsa, eyvallah diyip arkamda bırakmasını bilirim.

Esasında tanıdığınız gibi değilim, güçlüyüm.

Ama Sen Bana Uzun Uzun Seni Seviyorum De.

2010-07-12T12:51:00.008+03:00

*Geçen gece senede bir olan aile toplaşması yemeği vardı. Güzeldi.. Meze tabağına bütün dünyayı sığdırmam ve bunu oturduktan sonra fark etmem, o tabağı öyle görünce iştahımın kaçması dışında güzeldi. Bir de Gizem'le muhabbet kuruldu, o da güzeldi. Bizim kuzen-akraba tayfası iyi insanlar hep ama bak, Gözde ablam olsun, Emre Can, Gizem, Coşkun falan. Şimdi size bu isimler yabancı geliyor. Ama bana çok iyi geliyor bu insanlarla takılmak. Ufkum genişledi lan bir gecede.

*Dün oturup renkli yazılardan mütevellit bir görsel hazırlamam, az önce bakıp yazım hatasını fark etmem falan.. Ama oturdum aynısını yazım hatasız hazırladım yani. Yaptım. Ama saatlerce yazım hatalı bi şekilde Tumblr'da ve Facebook'ta durdu yani. Reprezil.

*Seviyorum bu görsel üzerine yazı yazma işlerini. Beceremiyorum evet ama seviyorum işte. Çabam takdir edilmeli diye düşünüyorum. Eskiden bir ara sardırmıştım, sonra bırakmıştım. Bir haftadır falan meşgale eksikliğinden tekrar dönüzledim. Bir foto$opum bile yok ama foto$op çakması programlarla idare ediyoruz işte.. Esasında foto$op var da, hiç elleşmedim, şimdi denesem beceremem, bozarım aleti diye düşünüyorum. Bildiğim program varken, di mi, gerenk yok. Tumblr sayfasını açarken amacım da onları paylaşmaktı zaten, geçen sene. Sonra o işler bitince klasik microbloga bağlamıştı. Şimdi yine öyle böyle şöyle. O görseller sevimli geliyor bana. Dikkatli bakılırsa arkaplandan bile binbir hikaye çıkarılabilir. Ama dikkatli bakmaya da gerek yok.

*Ulan kaç aydır Uykusuz Penguen falan okumamak bir yara, bağrımda kanıyor ya.

*O, ne farkeder, zaten içerik kötü diye oy veren arkadaşı kınıyorum ve kendisine laflar hazırladım.

*Alışmak sevmekten daha zor geliyor/Alışmak bir yara, bağrımda kanıyor/Sen yoksun kollarım boşluğu sarıyor/Alıştım bir tanem, alıştım sana

*Az sonra çıkıp gidip eski arkadaşlarla falan buluşucam. İlkokuldan. Yalnız beni sosyete sosyete yerlere götürmelerinden ürküyorum. E lan ben dar gelirli bir gencim. Nasıl olucak? Olsun be gençler, canınız sağ olsun.

*Lan dün bi şeyler oldu tamam mı, kafam fena attı. Ama zaman geçer, her şey geçer diyorlardı ya, ilk defa inandım ben o söze. Yeni günle beraber geçti pek çok şey.

*Daha yapılacak birtakım işler var, gecikmeden gitmek lazım. Hadi eyvolla topunuza. Y Topunuza kalp.

Bir Yazlık Kafasının Daha Sonuna Geldik.

2010-07-09T23:28:00.003+03:00

*Kaybolan mp3'e, sol gözde çıkan arpacığa, birtakım gizemli, ''hmm, evet ama işim var o gün''lere rağmen güzel bir tatildi. Orhun kardeşime teşekkür ederim.
*Güya kafa dağıtmaya gittik ama beklenenin aksine yine bol alkollü ve bol Cengiz'li geçti. (Kurtoğlu)
*Tatilin en güzel günü ikinci günüydü. Diğer günler de tabi iyiydi ama. Ama. Ehehe. O gün ister istemez güzel olacaktı. Bunu Tarık isimli şarkıcı arkadaş anlatmış şarkısında bak: ''Aylar var ki ben görmedim o güzel yüzünü, resimleri yıprattım artık tersini yüzünü..'' işte böyle bir durumun nihayete ermesiydi o gün. Tabi dönüş yolunun dördüncü dakikasında özledik sonra, o ayrı.. Sonra da zaten her zaman olan şeyler oldu.. Bu her zaman olan şeyleri günün birinde anlatırız yine burdan. Olmadı bi şeyler'den, Tavan Arası'ndan..
*Sonra yine bir akşam gezinirken 2009 yazı geldi aklıma.. Çandarlı, arkadaşlar, abiler ablalar.. Güzel insanlar, güzel günler, güzel geceler. Sonra son gecemde seneye de bekliyoruz diyen Okan'a, yavşak yavşak, ehehe, istemeseniz de gelicem demem geldi. Böyle planlar yapılırken annemle teyzemin tartışmalar içine girmesi falan hiç hoş olmadı.
*Ayrıca aylar önce Facebook hesabı açıp da beni kabul etmeyen sevgili kuzenime selam gönderiyorum burdan. Alacağın olsun diycem de. Neyse, canın sağ olsun.
*Ben aslında bu yazıyı diğer blogda yazdım ama içerik olarak buraya uygun görüp kopyalayıverdim aniden.
*Sen şimdi yanımda olsan sarmadan duramam seni; sebepli sebepsiz yere öpmeye doyamam seni.. Aylar var ki ben görmedim o güzel yüzünü; bu ayrılık yıprattı benim tersimi düzümü.. Aylar var ki ben sürmedim yüzüne yüzümü; bu ayrılık yıprattı benim tersimi düzümü.. Sen yokken ben bu şehirden vallahi usandım artık; ızdırap dolu geceler takvimi kuşattı artık.. Aylar var ki ben sürmedim yüzüne yüzümü; resimleri yıprattım artık, yok mu bir çözümü?..

Heheh. Daha çok beklersin Tarıkcığım.. Pek bir çözümü de yok, kendimden biliyorum..

Geleceğe Dönüzleyiş.

2010-07-07T13:51:00.003+03:00

Şimdi biliyorsunuz Geleceğe Dönüş diye bir film var. İzlemişsinizdir. Ben de izledim ama mevzuları falan pek hatırlamıyorum. Tek hatırladığım zaman makinesi işlevi gören bir araba vardı. Bir genç bir ihtiyar iki adam vardı, seksenler nostaljisi yapan bir dükkan vardı. Geleceğe Dönüş filmi, geleceği görüş filmi gibiydi bu açıdan. Seksenlerde çekilen bir fimde, seksenler nostaljisi dükkanı hayal etmesi ilginç geldi bana hep.
Ama filmi izlediğim anı ve o günleri iyi hatırlıyorum. Sene 99, anneannemin yazlığında, Didim'deydim. Güzel günler geçiyordu. Filmi bir akşam yemeği yerken izlemiştik balkonda. Annem, anneannem, ben.
* * *
Gün içinde görselin tümüyle fake olduğunu öğrenmek
* * *
Falan filan. Elime geçen görseldeki günün dün olduğunu ve çok sevdiğim insanlarla çok güzel bir gün olduğunu söyleyecektim. Ama görselin fake olduğunu öğrendiğimde öğlen falandı yani. Yazdığım birkaç satır boşa gitmesin istedim. Sevgiler.

Futbolun Adaleti.

2010-07-03T00:18:00.005+03:00

İyi oynuyordu Gana. World Cup 2006'dan beri gözüm üstlerindeydi. 2010'un çeyrek finalinin doksanıncı dakikasına kadar iyi oynadılar, hatta 120'ye kadar.

120. dakikada bir Uruguaylı gole giden topu eliyle kesti. Kırmızı kartı gördü tabi. Penaltı da oldu.

Sonra o penaltı kaçtı.

O penaltının santrası olmadı. Sonra seri penaltılar oldu, Gana iki penaltı daha kaçırdı. Ve şimdi Uruguay yarı finalde.

Ben bunu haksızlık olarak değerlendiriyorum.

Büyük haksızlık. Belki siz onlar da üç penaltı kaçırmasaydı diyeceksiniz. Ama öyle değil. Uruguaylı eliyle çıkarmasaydı o topu, çizgiden, çıkarmasaydı eğer yarı finali oynayan Gana olacaktı.

O penaltıyı kaçıran Ganalı elemanın hayatı kararmış durumda şu an. Annesi ölmüş gibi ağlıyor.

Hayat futbola fena halde benzer diyordu ya Hacı; haklıydı abi. Hayat futbola benziyor. Çok fena hem de.

Bir şeyler tam iyiye gidecekken bir çift el her şeyin boka sarmasına neden olur.

Bir çift el yarı finali çekip alır senin ellerinden.

Sen gruplarda elenmişsindir belki. Ama mesela ülke futbolunu geliştirmek istiyorsundur. Bir çift el gerekli belgeleri imzalamayabilir ve ülkenin futbolu gelişmez.

Hep gülerken görmek istediğin bir yüz, esasında el olan biri yüzünden kapkara olabilir, gün gelir.

Çağırıyorsun Günaha, Sen Şeytan Mısın?

2010-07-02T12:55:00.003+03:00

Çok güzel klip değil mi. Çok başarılı. Oo ye men. Benim sana puanım dokuz kanka.

Ve evet ablamız Tuba Ekinci. O Tuba Ekinci'den bu Tuba Ekinci'nin çıkması da ayrı bi başarı.

Mezuniyet Kafaları.

2010-06-30T00:28:00.005+03:00

Yarın akşam mezuniyet balosu denen birtakım olaylar var. Yani nedir, biz sanki her gün takım elbise giyiyormuşuz gibi kıyafetler giyeriz, kızlar da her gün tuvalet giyiyorlarmış gibi birtakım kıyafetler giyer ve birtakım ritüeller gerçekleştirilir, işte çift halinde merdivenden inilir falan, sonra yemekler yenir, fotoğraflar çekinilir, danslar edilir falan. Buraya kadar bildiğimiz şeyler.

Peki hiç düşünüz mü bu çocuklar burda ne yapıyor?* Neden tüm bu etkinlikler? Tamam, şahsen ben her gün her saat Firuze kişisiyle her merdivenden inerim, sorun o değil de ne bileyim. Kıyafet mesela. Biz birbirimizin en paspal hallerini biliyoruz nihayetinde. Üstelik senelerce üniforma giydik lan. Ter kokularımızı bile biliyoruz, ne bu takıntılar. Üstelik dans falan, peh. Bilen var bilmeyen var bi kere.* Sonra işte yemek olayı var, şahsen ben öküz gibi yemek yiyen bir insanım. Çatal bıçak kullanamam değil ama, elime yakışmaz. Bünyem yadırgar. Ceketli ve kravatlıyken, üstelik tuvalet giymiş birtakım bol makyajlı ve kimi güzel olan kızların karşısında öküz gibi yemek yiyemem. Yapamam. E nasıl olacak tüm bunlar? Üstelik ne zaman gitmemiz gerekeceği de muamma. Bi yandan deniyor ki biraz erken gidelim son bi prova vs. olur. Ben de diyorum ki, nasıl ailelerden erken gidicez, arabamız mı var? Hadi biz bi şekilde gittik diyelim, kızlar o kıyafetlerle nasıl toplu taşıma aracına binecekler? Üstelik eminim ki kıyafetleri meskooplarda kirlensin istemezler. E nasıl olacak peki? Off, her şey karışık.*

Şimdi sanat benim içindire geçiyorum. Bugün tadilattaki kıyafetlerimi -evet ben de takım giyicem lan, tam olarak takım değil gerçi, blazer ceket, keten pantolon falan. allaam çok heyecanlıyım eheueh- kravatımı ve güya giyeceğim ayakkabıyı alıcaktım. Kıyafetleri aldım, kravatı aldım (Galatasaray Store'dan aldım. Mor. Heh heh heh.), ayakkabı için bir süre bakındık babamla ve ablamla. Babamla pek ortak paydada buluşamadık, başta ablamla da buluşamadık ama sonra pantolonun altında görünce ablam da beğendi benim beğendiğim ayakkabıları. Deneyeyim dedim sonra, ve acı gerçekle yüz yüze geldim: bütün ayakkabılar büyük geliyordu. Evet ayaklarım ciddi manada mevsim normallerinin altındaydı. Hala da altında yani. Ayağıma uyan hiçbir ayakkabı bulamadık. Ve zaten ayaklarımın küçük olduğunu fark ettiğimizde Forum'un kapanmasına yaklaşık on beş dakika vardı. O on beş dakika içinde ben yaklaşık yirmi ayakkabı giyip çıkardım ve hepsi büyük geldi. Artık ikimiz de ayakkabının modeline değil küçüklüğüne bakıyorduk. Buna rağmen bulamadık. Ve sanırım yarın da bulamazsak ayağıma uygun ve eli yüzü düzgün bi ayakkabı, sikim sokum dandik kunduramsı bi ayakkabı giyicem mezuniyette.

İşte böyle birtakım kafalar yaşıyoruz dostlar. Bakalım ne olacak yarın.

Böyle bir uzunlu yazıda daha görüşmek üzere. Sevgiler.

Doğu Bloku.

2010-06-28T00:36:00.002+03:00

Küçük bir yalan aramızda
Parmak uçlarım biliyorum diyor,
Gözlerin evet diyor.
Bir yalan,
Eksik verilmiş bir bilgi..
Bazen ne kadar kötü senaryolar yazıyorum
En güzel hikayem çok acı bir senaryo oluyor.
Film halinde olmasa bile roman olarak çıkar belki
İsmi de belli,
''Hala demir perdesin.''

Şimdi Sen De Yoksun Yanımda.

2010-06-27T05:11:00.003+03:00

Şurda ''zaten eski şarkılar da benim bebelik zamanlarına denk geldiğiiçin onları da doğru zamanda işleyememiştim'' gibi bir cümlem vardı.

Şimdi, az önce Teoman kişisinin eski bir şarkısıyla yeni tanış oluyorum. Anlatım bozuklukları yapıyorum ama siz beni anlıyorsunuz tabi.

''Damağım çöle dönmüş, sesim çamura. oyuncağını geri ver içimdeki çocuğa!''

Internetteki Bazı Büyük İnsanlar.

2010-06-24T01:50:00.006+03:00

Birkaç gündür Tumblr'da vakit geçiriyorum -sanat için soyunmalı blog kapalı olunca böyle oluyor tabi, ya biri aktif olacak ya biri- ve bugün ayaküstü yazdığım bir yazıyla ilk defa Tumblr'da ufak çaplı bir sansasyon yarattım. Tumblr'da bugüne kadar kendi kendime yazıyordum, birkaç kişi okursa okuyordu. Ama bugün 16 followerım oldu. Ve ilk defa birden çok insan bir postuma like bıraktı.

Gelelim konuya.. Birkaç zamandır aklımda vardı bu, internetteki hayranlık duyduğum birkaç insan hakkında bir yazı yazayım diye. Ama bunu ilk düşündüğüm sıralarda baya hayranlık duyduğum bir insan şu an bana pek bir şey ifade etmiyor. Yani tabi kendisine saygım var ama, sadece o kadar. Kendisi Aceto.

Şimdi başlayalım listeye. Çok uzun bi şeyler yazmıycam, hepsi hakkında bir iki cümle falan.

5-) Sanalsimge:

Bu insanı neden severim, bilmiyorum aslında. Ama büyük bir sempatim var, otoriteye olan içgüdüsel bir yağcılıktan kaynaklanıyor olabilir bu durum. Kendisi bizim sözlüğün admini oluyor. http://www.privatesozluk.com/

4-) Detay:

Severiz bu adamı bak. Kendisi Ekşi Sözlük'ü kuran tayfa arasında ama esas olayı asparagaz. Asparagaz benim gözümde en güzel Türkçe içerikli web sitelerinden biridir. Since '98.

http://www.asparagaz.com/

3-) SSG:

İşte bu arkadaşın olayı da Ekşi Sözlük'ü kurmuş olmak. Tabi internet işlerini çok iyi biliyor olması, başka birtakım işleri de iyi biliyor olması, zamanında Ek$i'den önce sourtimes sitesinde döktürmüş olması falan da etkilidir kendisine saygı duyuyor olmamıza. ''dedicated to kler''

http://ssg.sourtimes.org/

2-) Kaan Sezyum:

İşte baya süper insanlara geldik. Bildiğin Sezyum işte. Hani benim blogumu okuyup da Sezyum kişisini bilmiyorsan da ayıp sana.

http://www.sezyum.com/

1-) Oky:

Hııa.. Baya tanrılı bi abiye geldik şimdi. Kendisini tanıyan eden bilen kişi sayısı yukarıdakilerin takipçilerine göre biraz olabilir belki ama benim paylaşımlarını en çok emizlediğim, tasarım işlerinde en çok ilham aldığım ve web archive'de geçmişteki işlerine dönüp dönüp baktığım bir kişidir. Eskiden tekmetokat.org'un tanrısıydı ama oraya kilidi vurdu şimdi. Halen twitterda falan takılmaçlarını sürdürüyor.

http://www.punkreas.org/

* * *

İşte bugünkü kafalar bunlar. Bu arada sanat için soyunmalı blog pek yakında ve bir yeni yazarla geliyor. Tilbe arkadaş katıldı bloga. Biliyorsunuz benim kendi blogumda başka bir yazarla yapamayacağımı. Ama deniycem işte ne bileyim. Zaten bu işi konuşurken ikimiz de bu işe pek gönüllü gibi değildik ama sonra bi şekilde oldu. Orhun'un torpili var tabi. Ama Tilbe de iyi yazıyor yani. Zaten sebastianı görmesem eleman aramıyoruz der geçerdim.

Hayırlı Cumalar.

(yarın değil öbürkü gün cuma işte gençler idare edin)

Gözlerinde Telaş, Yıllar Sence Yavaş..

2010-06-23T00:44:00.003+03:00

http://fizy.com/#s/1aisc1

Bir gün dönüp bakınca düşler

İçmiş olursa yudum yudum yudum yıllarını
Ağla, ağla Firuze ağla,
Anlat bir zaman ne dayanılmaz güzellikte olduğunu.

Kıskanır rengini baharda yeşiller,
sevda büyüsü gibisin sen Firuze.
Sen nazlı bir çiçek, bir orman kuytusu
Üzüm buğusu gibisin sen Firuze.

Duru bir su gibi, bazen volkan gibi,
Bazen bir deli rüzgar gibi
Gözlerinde telaş, yıllar sence yavaş
Acelen ne, bekle Firuze..

Acılı bir bakış yerleşirse eğer
Kirpiğinin ucundan gözbebeğine..
Her şeyin bedeli var, güzelliğinin de
Bir gün gelir ödenir, öde firuze.

Kafayı bu şarkıyla bozdum bugünlerde. Bir de Hata var, onu da buraya döküzleriz günü gelir. Dinlemezlik yapmayın. Dinleyin.

''Kalınca Sebepsiz Bir Başıma Hatıralar Beynimde Dans Ediyor.''

2010-06-22T18:58:00.002+03:00

Kafamda bi kare. Birkaç sene önce, lise iki mi ne. Taner Hoca var o zaman bizim coğrafyacı. Bizi pikniğe getirmiş Kuyuluk'a. O zaman Görkem'le, Ayhan'la falan aynı sınıftayız hep.

Geleli epey bir zaman olmuş. İnsanlardan uzaktayız biraz. Bir bankta oturuyoruz. Elimde eksi mp3'üm var ama kulağıma takılı değil. Yanımda güzel bir kız var, neden geç kaldığını ve son zamanlarda çok kilo aldığından falan bahsediyor. Hmm, evet falan diyorum. Ama aslında kulağım mp3'te olmadığı gibi onda da değil.

Ben o sırada kendisine tekrar aşık olmakla ve nasıl da olmayacak işler peşinde koştuğumu düşünmekle meşgulüm.

Bu da böyle bir anım.

Kayıp Bir Yaz Daha.

2010-06-22T14:01:00.015+03:00

Yaz geldi.. Ben pek farkına varamadım belki -ne bir havuz-deniz oldu, ne bir dondurma yendi- ama geldi yani. Lys kafaları olduğu için şu an benim yaşantımda bir değişiklik olmadı, nisandan bir farkı yok şu an.

Ve tabi ne oldu, en birinci arkadaşlarım Ahmet ve Doğa buharlaştılar yine aniden. Her yaz başında olduğu gibi. Abi tamam buralarda durmuyorsunuz, gidiyorsunuz, ama bari telefonda cevap verin. Hadi onu da geçtim Facebook'taki duvar yazılarımı silmeyin.

Güya bu arkadaşlara tatile gitme planımız vardı. Ama bu hızla ulaşılamamaya devam ederse kolpaya bağlayacak tabi.

Firuze kişisi** de işte yine beni üzüyor, kafalardan kafalara sürüklüyor. Mesafe falan diyor. Neyse alıştım ama en azından. Gerçi iki senedir alışkınım olm bu durumlara sen ne diyosun.

Şimdi Lys'ye kadar tamam da, sanırım Lys'den sonra da kötü bir yaz olacak benim için. Çünkü sitede havuza girme bir olayım yok benim, 10-11 yaşlarımdan beri sitenin havuzu bana epey itici geliyor. Zaten kendimi bildim bileli sosyalleşmedim bu sitede, insanlarına genelde antipati duydum.

E tatil işi de yalan oldu adamlar ortada olmayınca. Geçen sene Çandarlı'ya gitmiştim, bu yaz da gidesim vardı. Ama birtakım olaylar yüzünden o olay da yalan oldu. Hem ordaki ortamlar beni özlemiş midir bilemiyorum, Facebook'a bakılırsa zaten benden pek haz etmemişler bile. Ama ben yine de sevmiştim onları yani, hala da severim.

Yani ne olacak, yine bir yaz evde başlayacak, evde devam edecek ve evde bitecek. Bir aksiyon olmayacak. Ama ben de isterim yani, öğlen olsun mayomu tişörtümü tokyomu giyeyim denize ineyim, orda üç beş arkadaş, muhabbet, ortam falan. Ama olmayacak işte.

Yaz için arkadaş arıyorum, zamanını benle gerçirmek isteyecek insan var mıdır bilmem ama ben biriyle takılmak istiyorum lan. İnsan olsun. Interneti severiz ama yaz gelince başka oluyor.

Benim içimde ateş var Atalay, üzüyosunuz beni!

Edit: Evet zaman oluyor gaza gelip böyle salak salak yazılar yazabiliyorum.

Sanat Senin İçindir.

2010-06-22T00:36:00.003+03:00

Her bazen
Çok özlemek
Her gün
Her tün
Her dün
Çok özlemek
Bazı bazenlerde de
Kalbi bölmek
Bir hasret
Bir yalnızlık
Bir özlem
Bir tatsızlık

(Az önce bi şarkı dinlerken ilham geldi yazdım. Lan ilham bi kere de düzgün gel, adam gibi bi şeyler yazalım.)

Yaz Sıkıntısı.

2010-06-21T18:01:00.008+03:00

Hiçbir şey yazasım gelmiyor bugünlerde. Eskiden olsa* küçücük bir olayı öyle derin ayrıntısına kadar anlatırdım ki okumaktan sıkılırdınız. Şimdi bir sürü şeyler olup bitiyor hiçbir şey yazmıyorum. Ygs bitti, Ygs-Lys arası ilginç bir dönem oldu bitti, ilk Lys'ye girdim ama hiçbir şey yazmadım adam gibi. Yazacak çok şey var ama yazasım gelmiyor. Belki ben de bugünlerden sonra Sezyum kişisi gibi manitasyon işleri yaparım burda. Güzel görseller oluyor bazen onları koruz falan. Bakalım. Şimdi aylar sonra oturup Winger Back için futbollu yazı yazıcam.

Yazıyı yazmadan önce sağ sütunu düzenledim, biraz aşağı in bakayım..

Beynimde Bir Şeyler Oluyor.

2010-06-19T23:24:00.003+03:00

Çakozlamak üzere olduğum bir şeyleri aniden ve net bir biçimde çakozladım. 423423 senedir denizde yaşayıp da karaya çıkan denizcilerin yaşadığı kara tutması kafasına benzer bi kafa yaşıyorum şu an.

Her şey ''siz ne zamandır arkadaştınız?'' sorusuyla başladı.. Dostlar sağ olsun diyoruz biz böyle durumlarda.

(Devamı yarın)

* * *

Yarın oldu o olan şeylerin yerini Lys gibi daha önemli birtakım şeyler aldı. Dağıl şimdi.

sajfdkhfsd

Bu Olanlara Sez Yumamam.

2010-06-19T10:06:00.003+03:00

Çok fena Kaan Sezyum kafası oldu abi son iki aydır falan. Yalnız kendisi görsel basında pek yer almayan bir insan bildiğiniz gibi, yazılı basından emizliyoruz kendisini. (Blog işte lan, sözlük bi de) İşte sürekli yazılı olarak emilen insanı kafada canlandırma durumu oluyor. Adamın yaşı belli, fotoğrafı belli. Otuzlu yaşlarda kendisi. Fotoğrafından da yaptığım çıkarımda kendisini otuzların yirmili yaşlara bakan kısmına değil kırklı yaşlarına bakan kısmını yerleştirmiştim kafamda.
Geçen Mirgün Cabas'ın programına çıktı. (Lan ne programdı yalnız, Ssg, Tuna Kiremitçioğlu, Sezyum. Komboya gel) Orda gördük ki yaşlı düşündüğümüz adam böyle çocuk gibin bir şeymiş. Başta bi hayal kırıklığı oldu ama sonra baktım bu hali daha kafa.
Ama bana da hak verin yani, böyle bi fotoğrafın sahibini yaşlı başlı adam beklemem doğal amk.

--görsele basarak tüm olan bitene sezyumabilin.--

Çok Takıntılıyım.

2010-06-18T23:48:00.013+03:00

Ertesi sabah gelen edit: Bu yazıda tam da kaskları çıkarıp copları bırakıp kapalıya giden polis gibi olmuşum. Ne savunma mekanizması, ne bir silah. Böyle blog yazısı mı olur arkadaş.
* * *
Aşağıda bir yerlerde bahsettiğim diyalogun beynimde yarattığı infial yeni yeni noktalanırken, en azından beklediğim gibi artçılar almamış olmak beni sevindiriyor. Bir ara bloga ulaşılamaması ve o ara içinde birtakım konular hakkında yazılar yazmak zorunda kalmam, böylece blogu açar açmaz görünen ilk yazının o yazı olmaması pek az kişinin okumasına sebebiyet verdi tabi, bir ihtimal muhattabına ulaşamadı bile yazı. Belki çok okunmamış olması bir avantaj olabilir ama, nihayetinde insan okusun diye yazıyoruz tüm bunları.
Şimdi bir bakayım duruma uzaktan diyorum, bakamıyorum. Önce bakamıyorum da, birazdan netleşir gibi oluyor. Ortada hala bir şekilde iletişim halinde olacağıma inandığım, ama bir yandan bir türlü inanamadığım bir kız var. Kaç senedir kendim dediğim şişman, çirkin, bildiğin rezil bir eleman var. Sürekli olarak akıldan fikirden geçenler var. Görüntüler, sesler, kokular, birtakım adını bilmediğim duygular. Tüm bu görüntüler, sesler, kokular ve birtakım adını bilmediğim duygular birleşip çeşitli anıları beynime üşüştürüyorlar karınca kolonisi gibi. Bazen bu anlar öyle yoğun oluyor ki bir an kendimi kaybediyorum.
Zaman böyle ilerledikçe -nerden baksan rahat bi üç senesi var- içimde bir şey birikiyor. O birikenin bi adı yok, ben biriken demek istemediğim için zehir diyorum. Zehir biriktikçe insanların pek haz etmediği bir insan halini alıyorum. Az konuşuyorum, insanlara ters cevaplar veriyorum ve bunlar gibi bir şeyler daha. Ya da aksine o günlerde insanları rahatsız edecek kadar neşeli, koy götüne bi insan oluyorum. Dengesini tutturamıyorum. İşin acı tarafı şu ki, bu zehir öyle kolay kolay akıp giden bi şey değil, akışkan değil, eritmek gerekiyor. Bir şeyler yazarak biraz rahatlamaya çalışıyorum ama çok kolpa bir rahatlama oluyor bu. Ama o kesenin boşalması lazım, çünkü daha sonra yeni zehir girecek oraya, çünkü böyle bi döngü var, beni üzecek bir şeyler mutlaka gelir muhattap cepheden.
Birkaç haftaya kadar oturup biraz bira falan içip rahatlıyordum. En azından rahatladığımı düşünüp rahatlıyordum, plasebo kafası. Ama sonuçta bira falan diye bahsettiğimiz sıvılar zararlı sıvılar. Bu istikrarda devam ederse bir bağımlılığa dönüşmesinden korkuyordum. Sonra Lys'nin yaklaşıyor olması, aile baskısının yaklaşıyor olması falan oldu. Alkol alkol nereye kadar dedik yani.
Ve tüm bunların dışında -kopipest etmiyorum, imlayla oynuyorum- ''Doruk beni sarhoşken arayıp "sana aşığım" deyip ağladın. Ben de biraz mesafeli olmaya çalşıyorum.'' gibi bir cümle var. Bu pek çok şeyden daha fazla koydu. Bir cümleye o kadar çok şey sığdı ki anlatmaya üşeniyorum. Anlatmıycam da. Ama kötü oldu yani.
Önceki günkü konuşmaya kadar hala içimde bir umut vardı, eskisi gibi arkadaş oluruz, görüşürüz falan diye. Ama şimdi o umut küçüldü küçüldü bozuk para cebime girdi. Yani bundan sonra yağmurdan sonra gelen toprak kokusuna hasretiz demek oluyor bu. Nedir yani, bi süre bunalımlı, hastalıklı günler beni bekliyor. Ama ben çok güzel rol yaparım böyle zamanlarda, birkaç gün sonra Facebookta olsun, blogda olsun bin bir türlü şaklabanlığı yaparım yani. Nihayetinde insan üzgün müzgün de olsa neşesini korumalı, koruyacak bir neşesi yoksa da varmış gibi davranmalı. O zehir başka türlü akmaz çünkü.
Lan bari mezuniyet mevzusu kolpaya bağlamasa. Neyse, ona birkaç gün var yine.
* * *
Yine bir sanat benim içindir akımı etkisindeki blog yazısının sonuna geldik. Hepinizi sevgiyle saygıyla selamlıyorum. Bağyan arkadaşların tek tek yanaklarından öperken erkeg arkadaşların elini sıkmakla yetiniyorum. Fazla samimiyete gerek yok. Facebooka dönebilirsiniz şimdi.

Yapılmış En Gereksiz Tespit.

2010-06-18T20:23:00.006+03:00

Şimdi birtakım teyzeler var tamam mı. Ama yolda sokakta insanlara bağıran yaşlı teyzeler değil bunlar, Alpay Erdem tipi teyze değil. Daha şeker insanlar tamam mı, eğlenceli yani. Bu teyzelerin olayı şu, boşanmış olmaları. Ama çok yaşlanmadan, genelde bu teyzeler 35-25 yaş arası oluyor. Yıllarca kocayla beraber lüks içinde yaşamış oluyorlar tamam mı. Sonra bi zamandan sonra, eh sikerim yaşantını diyip boşanıyorlar. Sonra kendi evlerine çıkıyorlar, eskisi gibi güzel büyük bir ev olmuyor ama kendileri belli bi aşmışlığa ulaşmış oldukları için güzel döşeyip o evi hoş bir ev yapıyorlar. Tabi bu teyzelerimiz çalışan insanlar, üstelik maaşları da ortalamanın üzerinde ama tabi hayat eskisi gibi kalmıyor. Genelde 5-20 yaş arası çocukları oluyor bu teyzelerin, başka varsa da o daha büyük oluyor, onunla yaşamıyor oluyor.

Ve işte dananın kuyruğunun gergin bir düğme tandansıyla koptuğu an: Bu teyzeler alışveriş yaparken, tabi artık eski ''en kalitelisi olsun paha mühim değil'' anlayışı yok, en hesaplı ürünü seçmeye çabalıyorlar. İki ürünün fiyat/performans oranlarını karşılaştırırken bu teyzeler hep aynı şekli alıyorlar. Şudur, neredeyse burnunun ucuna inmiş küçük çerçeveli dikdörtgen gözlüklerinin arkasından çatık kaşlarla etikete bakan teyze modeli. )Ve bu teyzelerin kötü, gıcık, korkutucu göründükleri nadir anlardan biridir bu an.)

Evet etrafınıza dikkatle bakarsanız böyle kadınlar çok var. Şimdi teyze diyesim de gelmiyor bi yandan da, teyze-abla çatışması oluyor bu hanımlarla iletişim kurarken. Teyze desen, öyle teyze mi olur, teyze dediğin biraz yaşlı olur; abla desen kadının 11 yaşında çocuğu var mesela, uygun olmaz.

İşte böyle. Burda bahsedilen gibi birkaç insan tanıyorum, etrafta da sıkça görüyorum. Seiyorum kendilerini, genelde iyi insanlar oluyorlar.

Bir tespitimizin daha sonuna geldik. Bizi izlemeye devam edin.

Veri Nays Hareketler Bunlar.

2010-06-18T10:20:00.004+03:00

Genel kültür için şimdi bu videoyu emizliyoruz: 2010 Pirelli Tekvimi Hazırlanış Aşaması.

Nôt: 02:23'teki abla, tanışalım mı ben dorererük.

Sansürlerin Boyu Aştığı Memleket.

2010-06-17T12:23:00.001+03:00

Memleketin interneti gün geçtikçe mala bağlıyor. Youtube arama sonuçları vermek yerine ''We're sorry, the page you requested cannot be found.'' diyor. Domainler düzgün çalışmıyor. Bir site için İletişim Bakanlığınca engellenmiştir yazısını aldıktan beş dakika sonra siteyi açabiliyoruz falan. Pek muhterem hükümetimizin virüsünü bulaştırmadığı bir sanal alemimiz kalmıştı. Kalemlerimiz kırılıyor zaten bir bir, alemlerimizin de amına koyuyorlar böylece.

Şimdi bu kırpık bıyıklı bakan amcaların yasakladığı sitelere girebilmek için bilgisayarlarımızda birtakım dns ayarları yapıyoruz. Hepimiz farklı ayarlar yapıyoruz tabi. Youtube'a ve çıplak insan görsellerinin olduğu birtakım sitelere rahatça girebilmek için. Ve genelde bu ayarlar pek bir işe yaramıor. Yine youtube acayip kasıyor, aramalara yanıt vermiyor, yine tünelden girmeye çalışıyoruz. Bir ayardan bir siteye girip diğer bir siteye giremiyorken başka ayarı yapmış olan arkadaşımız bizim giremediğimiz siteye giriyor, ama girdiğimiz siteye giremiyor. Ve ayarlar çoğu zaman dengesize bağlıyor. Az önce pa$alar gibi girdiğimiz siteye az sonra ulaşamıyoruz. Üstelik Youtube ve benzeri yasaklanmış sitelere girsek bile, zaman oluyor, şu an bana olduğu gibi, pek çok emeklerle hazırlanmış kendi sitemize giremiyoruz.

Kaan Sezyum bu konu hakkında şöyle diyor: ''35 yaşıma geldim, hala çıplak kadınlarla adamların resimlerine bakmak için devletimden izin almam gerekiyor.''

Bu kırpık bıyıklı amcaların, internet özgürlüktür, şöyledir, böyledirden anlayacağı yok. Anlatsak olur bence diyen varsa beri gelsin.

Şimdi tepkimi koymak için bir şey yapayım desem, elimden bir şey gelmeyecek. Tepki göstermek için blog yazmıyorum ulan desem mesela, fare dağa küsmüş dağın haberi olmamış olacak. Hep beraber bir tepki gösterelim desem, o hep beraber dediğim sen, ben, bizim oğlandan öteye gitmeyecek. Tatmin edici bir özgürlük istiyorsak, ya da onu geçtim, suç unsuru teşkil etmeyen web sayfalarına ulaşabilmek istiyorsak, bu durumu sağlayabilecek tek yol sandıktan geçiyor.

Ehehe, ama o sandıktan çıkan kırpık bıyıklı amcalar sayesinde zengin olmuştunuz değil mi siz, pardon. Kışın sobada yakacağınız kömürü de öyle tahsis ediyordunuz. Zaten o kırpık bıyıklı amcalar İsrail'e karşı di mi. Van münit dendi olm, politikamız İsrail'e karşı bizim. O yüzden İsrail'in ticaret yaptığı ülkeler sıralamasında ikinci geliyoruz.

YOU Y CAPITALISM.

Domain İşleri.

2010-06-16T15:46:00.004+03:00

Abi lanet olsun. Alan adımı aldığım İhs isimli şirkette bir problem var sanırım ve an itibariyle doruk.gunduztarifesi.org adresi çalışmıyor. Teknik birtakım arızalar var.
Ama çareleri tüketmiyoruz ve bu problem çözülene kadar bloga http://sakin-sessiz.blogspot.com/ adresinden ulaşıyoruz. Bu birkaç gün, belki birkaç hafta alabilir. En olmadı başka sunucuya taşırız adresi. Kisfmet.
Bu arada şuydu buydu derken yeni tema arada kaynadı. Nasıl olmuş, beğendiniz mi? Hatta dur lan sağa bi anket koyayım da öğrenelim.
Sevgiler.

Ve Yeni Bir Diyalog, Beyinde Yeni Bir İhtilal.

2010-06-15T23:10:00.006+03:00

(16 Haziran Çarşamba, akşam saatleri)
Beyin hücrelerim bana küskün şu an. Bünyenin kalp-damar sistemi de bağımsızlığını ilan etti. Sadece göz ve iki el bana çalışıyo. Kendimi üzmeyi ne güzel başarıyorum. Başkalarının beni üzmesine ne güzel izin veriyorum.

Diğer tüm çakallar gibi değilim abi. Değilim. Israrlıyım. Değilim ulan. Nasıl böyle düşünür, değilim. Ve hiçbir zaman da kesin olarak böyle düşünülmesini gerektirecek bir şey yapmadım. Çünkü benim hayat görüşümde bu yok.

Ama yine de Kadir İnanır gibi çıkıp, nayır! nyalan söylüyorsun! diyemiyorsun. Aman incinmesin diye ters hiçbir hareket yapamıyorsun. Götün sikilse yapamıyorsun. (Fena halde İnci'ye kaptırdık ama İnci Sözlük de bitti gözümde, orospu çocukları.)

Belki her zaman en mantıklı olan seçeneği işaretlemedim evet. Ama kötü de olmadım. İçimden geleni söyledim, içimden geleni söylememem gereken anlarda –yani çoğu anda- sustum. Hiçbir zaman bir ilişki istemedim. Ama mümkün birtakım durumların, önceden yaşanmış birtakım güzel durumların elimden kayıp gitmesine de seyirci kalamıyorum. Yine eskiye bağlıyorum. Eski. Eski obsesyonum yine devreye giriyor. Eskiden kırk dakikalık ders boyunca önceki gün yaptıklarını uzun uzun anlatan sıcakkanlı bir kız vardı, sahi ne oldu ona?
Şimdi bu yazıya alacağım tepkiler ve bu yazıyı yazmış olmamın doğuracağı sonuçlar hiç de olumlu olmayacak. Öyle ki, hayat bu yazıyı yazıp da yayınlayamam için elinden geleni yapıyor; önce internetim kolpa oldu, sonra yazıyı kopyalamış worde atmak üzereyken bilgisayarım kilitlendi. Ama ben klavyesini kendi hayatının tekerine çomak diye sokmaktan çekinmeyen bir yazar olarak yine bu yazıyı yayınlıycam. Abiler gelip yine mi duygusala bağladın lan, mal ergen diyecekler, böyle diyemeyecek kadar kibarlar evet, ama bu anlama gelecek şeyler diyecekler. Haklılar da. Sonra, büyük ihtimalle, sırf bu yazı yüzünden başlama ihtimali çok az da olsa olan yeni bir ilişkim yalan olacak. Bi şekilde umutlarım senin yüzünden kolpaya gelecek yani. Ama hiçbiri umrumda değil. Çekinmiyorum. Zaten omzumda başka birinin başını da istemiyorum.
Okuyana ne hissettirir bilmiyorum ama şu an burada atmosfer, Kaan Sezyum’un ölen karısını anlattığı yazısına –hayat ve anlamı- benziyor. Nursel de göz göre göre uçup gitmiş. Bir insanın göz göre göre uçup gitmesi kadar kötü bir şey yok sanırım.
Sanırım bundan sonrası yok. Şu anda –ra sesi, dış sesten ibaret, bizi salak yerine koymaktan başka yaptığı bir şey yok. Sonuna geldik galiba. Evet, bir üç buçuk senenin daha sonuna geldik, yayında ve yapımda emeği geçen tüm arkadaşların amına koyayım.

Bir ergenin günlüğüne hoş geldin. Şöyle buyur, sana çok da ergen elinden çıkmış gibi görünmeyen birtakım eğlenceli yazılar ikram edeyim, kusura bakmıyorsun değil mi?

Yeter Yıldırım Demirererö.

2010-06-15T16:15:00.002+03:00

Lan tema, bölme şu yazılarımı artık. Yeni tema yapıcam yine senin bu boktan huyun yüzünden.

Edit: Yapıcam değil yüklüycem yani.

Şarkılarla İç İçe Yaşıyoruz Ama Hep Eski Şarkılarla.

2010-06-15T13:20:00.006+03:00

Türkçe rock dinleyen bi insanım biliyorsunuz. Vega, Duman, Aylin Aslım gibi yüce oluşumları takip etmeye çalışsam da, benim için başta gelen Şebnem Ferah ve Teoman oluyor.

Şimdi şöyle bir şey var, bu insanlar sık sık albüm çıkarmıyorlar, iki albümün arasında bir sene, iki sene, dört sene gibi vakitler oluyor. Tamam kimi müzisyenler için kısa zaman dilimleri olabilir bunlar ama iki albüm arası bir ömür geliyor bana.

Biraz eski obsesyonum, biraz da şarkıları eskitmeyeyim daha yeni albüme çok zaman var kafasıyla yeni albümü alıp, içinden birkaç şarkıyı seçip bi köşeye koyuyorum önümüzdeki senelerde yeni şarkılar çıkmışçasına dinleyebilmek için. Bu durum 2005-2006 senelerinden beri böyle devam ediyor.

Tamam başta güzel geliyor ama değil işte. Bu zaman diliminde Teoman kişisi En Güzel Hikayem, Renki Rüyalar Oteli ve İnsanlık Halleri; Şebnem de Can Kırıkları ve Benim Adım Orman albümlerini piyasaya sürdü. Şimdi En Güzel Hikayem, Renki Rüyalar Oteli ve Can Kırıkları'nı adam gibi dinleyince ne İnsanlık Hallerinden bi sik anlıyorum ne Benim Adım Orman'dan. Eskiden yeni albüm çıkınca bu adamların müzikal geçmişlerine yeterince hakim olduğum için yeni albümler sağlamaları gereken marjinal faydaları maksimum seviyede sağlıyordu, şimdi olmuyor böyle bir şey.

Yani demek istiyorum ki, 2006, 2007, 2008, 2009 yeterince bu şarkılarla dolu değil de yine ezbere bildiğim eski şarkılarla geçtiği için üzgünüm. Keşke şarkıları dumanı tüterken yaşasaymışım diyorum şimdi. Ki zaten eski şarkılar da benim bebelik zamanlarına denk geldiğiiçin onları da doğru zamanda işleyememiştim.

İşte bugünlerde beni hüzünlendiren olay bu. Ha bi de bol bol konuşup görüşmek istediğim insanın bana sırt çevirmesi var. Kendisine, yüzünden ne hayır gördük ki götünden görelim lan demek istiyorum ama diyemiyorum. Zira o yüz çok önemli bir yüz. Neyse ama, alıştık bu durumlara.

Uzun zaman sonra Saçmalatmaç bloguna da şöyle uzun uzunlu bir yazı girmiş olduk. Yalnız bazen bakıyorum da bloga hep kişisel işleri malzeme ediyoruz. Kim benim bilinçaltımı yalamak ister bilmiyorum, şahsen ben sizin yerinizde olsam istemezdim. Okumazdım böyle salak salak bloglar. Ama ille okuycam diyosanız diğer blogu da açtık: http://sanaticinsoyunurum.blogspot.com/

Sevgiyle kalın, beni özleyin. Heheh tamam lan özlemezsiniz. Gidin hadi. Seviyom topunuzu.

I'll Never Do This Again.

2010-06-14T22:52:00.002+03:00

Az önce haddim olmayan bir işe burnumu soktuğum için çok yakın bir arkadaşımın ilişkisini bok ettim ve bu olayın vicdan azabı çok başka. Çok kötü. Allah da benim belamı versin.

Şiir Yazan Bir İnsan Oldum Çıktım, Beğenen Varsa Beri Gelsin.

2010-06-13T23:41:00.002+03:00

ben yine önümüzdeki günlerde seni düşünüyor olucam

sandıktan çıkanlarla baş edemiyorum bugünlerde

her şey bir anıyı çağrıştırsın bana

bir ses, bir koku; bir tat, bir doku.

ben önümüzdeki dünlerde de seni düşünüyor olucam

her dünde sen varsın

bütün cisminle; cismin yoksa ismin.

ismini telaffuz edemeyecek kadar sarhoşsam hayalinle varsın.

önümüzdeki tüm dünlerimde sen varsın

beni esir aldın

ben sende tutuklu kaldım.

Tema İşleri.

2010-06-13T12:07:00.001+03:00

Abi şu anki temayı bildiğin bayılarak yükledim ama yazının ikiye bölünüp altta kalan kısmının küçük görünmesinden nefret ediyorum.

Bu pire için yorgan yakıcam sanırım.

Bu Arada Bursa'dan Gol Haberi Mi Var?

2010-06-12T17:24:00.004+03:00

Not: Burda esasında bir Youtube videosu var ve şu an bende görünmüyor. Sizde görünüyor mu bilmem. Bu arada Telekomünikasyon ve İletişim Bakanlığı'na burdan teessüflerimi yolluyorum. Kendilerinin amına koyuyorum. Telekomünikasyon ve iletişim ne bi kere cahil adam, ikisi aynı şey.

Lan Ne Oluyor?

2010-06-12T09:04:00.002+03:00

Titreyip kendime gelme zamanı. Hatta İnci'ciysek hepimiz, titreyerek boşalma zamanı. Yalnız kafamı çizen taşlar çok keskin.

Lys'ye sekiz gün kaldı. Sekiz. 8. Dersane yaşantısı bitiyor. Lise yaşantısı bitiyor. Ve lise yaşantısıyla beraber, umarım, kafamı çizen taşlar da hayatımdan yok olacak. Ama şimdi konsantre olma vakti. Konsantrasyonumu bozan $eylere ve durumlara sesleniyorum: topunuzun amına koyayım.

Yalnız abi, bugün bi şeyler olacak. Hissediyorum. Duyuyorum, görüyorum, biliyorum. Dönence..

Yağmurdan Sonra Toprak Kokusu Yüzün.

2010-06-12T02:07:00.003+03:00

ölümüm senin elinden olacak biliyorum
elinden değilse senin yüzünden
ah ne hayaller çalmıştım yüzünden

ağzının yamuk tarafı, dudağının sağındaki ben.

dudağının üstünedeki ben olmak için neler vermedim ben.

bir cinayetimin azmettiricisi olacak dudağının sağındaki ben.

dudağının üstüne konamayan ben, ortamın solundaki sen, senin yüzün

yağmurdan sonra toprak kokusu yüzün.

yağmuru yağdıran ben, toprağı eken ben.

ya sen? benim olmayı aklından geçirmemiş sen.

Şiir Yazmaya Oturdum, Yine Klavye Sefile Bağladı.

2010-06-11T14:25:00.004+03:00

Ezberlemem şiirleri, ezberlenecek şeyler değiller

Şiirler bazı şeyleri kıpırdatır hep ezber edilmiş

Ezber edilmiş adlar ezber edilmeye yüz tutmuş yüzler

Yüreğimde png formatında yüzler

Yüzler, hep aynı insana ait farklı farklı yüzler

İki yüzlü desek de yüzsüz desek de aynı kapılara çıkacak

Ezberlemedim şiirleri biri hariç

''Beni sevmiyordun bilirdim, bir sevdiğin vardı duyardım''

Şairler ezberlene ezberlene unutuldu, biri hariç

Attila İlhan ne güzel şairdir.

Kelime Esprisi Seven Bi İnsanım.

2010-06-11T00:31:00.002+03:00

Sucuk Ekmek: Abi işte sucuğu ekiyorsun, sucuk ağacı çıkıyor. Bildin mi?
Doruk Ekmek: Ya bi siktir git.

Üşüyoruz Reyiz.

2010-06-10T22:09:00.004+03:00

Canım sıkılıyor abi. Msne oturup iki satır bi şey konuşacak bi dostum yok. Televizyonda adam gibi bir şey yok. Üstelik bugün almak istediğim kitabı ve almam gereken kalemi alamadım sevgili Kitapsan'dan. Üstelik bir saatimi internet kafe kafelerinde iç edip ekildim de.

Ne güzel gün değil mi. Yani şu an öyle değil de, inanırsak olur bence.

Edit: Yazı biterken sevgili dostlarım Damla ve Sergen online idi ama.

Sinirliyim.

2010-06-10T15:37:00.004+03:00

Ne boktan gün abi. Durmayan dolmuşlar, Kitapsan'da aranıp bulunamayan kitaplar, söz verip gelmeyen insanlar.

Topunuzdan nefret ediyorum yalnız. Tüm bunların acısını hepinizden fena çıkartıcam. Yenicem seni Mersin!

Haziran'ın Gelişiyle Beni Bir Hüzün Kaplar.

2010-05-27T12:12:00.003+03:00

Dün yine lanet olası Facebooktan banlandım. Ve oturdum üçüncü Facebook hesabımı açtım, ama iyice irite oldum kendisinden, eskisi kadar samimi olmayı düşünmüyorum.

Geçtiğimiz günlerde blogdaki geçmiş zaman postlarına bakarken geçen seneden bir posta rastladım.

Sene, geçen sene.. Aylardan temmuz, temmuzun son günleri, son postu.

Bunu görünce bende bir flashbackler silsilesi oluştu tabi. 2009 yazı. Hayatımın en güzel iki yazından biri.*

Tatil başlamadan önceki birkaç gün okulda kimsecikler yokken biz dört kişi sabahın dar vakitlerinde kalkıp okula gidiyorduk, oyun oynamaya. Tabu oynuyorduk genelde. Bir de Arazi isimli dandik ama güzel bir oyunumuz vardı. İki kız iki erkektik o günlerde. Sonra o tayfadaki kızlardan biriyle aram bozuldu, artık kendisine epeyce soğuğum; diğerini pek severim hala lâkin o benimle pek eskisi gibi samimi olmayı tercih etmiyor.

Derken okul bitti ve ben yaklaşık yirmi günlük boşluk sürecine girmiş bulundum. Normal bir genç bu süreyi gece-gündüz demeden arkadaşlarıyla gezerek, bol bol içerek ve sevişerek geçirirdi değil mi. Ama ben standatların epey aşağısında yaşadığım için bu süre zarfında günün yirmi beş saati evde oturup Kurtlar Vadisi isimli dizinin eski bölümlerini izledim. Ha derseniz ne kattı sana bu dizi diye, pek bir şey kattığını söyleyemem. Ama öğrenmiş olduk işte o dizi de nasılmış, ne anlatıyormuş.

Sonra bir gün oldu Çandarlı'ya gittim. İşte oraya gidişim o yazı hatırlanır kıldı. Güzel günlerdi. Güzel insanlardı. Pek çok anı arasında en neti, tabi ki Galatasaray'la ilgili olanı. Son günümden üç dört gün önce Galatasaray Avrupa Ligi ön eleme maçı yapacaktı Netanya'yla. Deplasmanda, İsrail'de. E ben de deplasmandayım tabi. Ama nerde maç izlenir biliyordum. Gittim maçı izledim, 4-1 kazandık o maçı. Sabri harika bir gol atmıştı. Daha o zamanlar Aydın, Nonda, Volkan Yaman falan takımdaydı tabi. Sonra ikinci maç Sami Yen'deydi; onu izleyemedim ama, Çandarlı'daki son günüme denk geldiği için. Diğer alternatifler çok önemli değilse maç izlenir ilkeme dayandım ve o akşamı arkadaşlarla geçirdim. O maçı 6-0 kazanmıştık. Aydın'ın kariyerinin maçı olmuştu. Aydın hiçbir zaman beklenen patlamayı yapamadı.

Sonra işte Çandarlı'dan dönüş, dersanenin başlaması vesaire.

Şimdi Mayıs'ın maktül olacağı günler. Daha dün gibi geliyor ama bir sene geçmiş üstünden. Orda ön eleme maçlarıyla açtığımız sezon bitmiş. Bir sene içine birçok hayaller, birçok hayal kırıklıkları sığmış.

Sabah uyanmadan rüyamda bütün mayısların sonunda gördüğüm gibi okulun bir daha açılmamak üzere kapandığını, ve sitedeki havuzun açıldığını gördüm. Ama ben sitedeki havuza itibar etmeyip tatile gidiyordum çok sevdiğim bir kişiyle.* Sonra gözlerimi açtığımda aslında hala Öss'ye hazırlandığımı, hala da yalnız olduğumu hatırladım, artık neden böyle diye sormuyorum, üzülmüyorum da.

Üniversitede güzel bir yerler tutturursam, yazın da yine Çandarlı'ya gidip özlediğim insanları görürsem pek güzel olacak. Olmazsa da yine tıpkı bir lümpen gibi kisfmet diyip önümdeki maçlara konsantre olucam. Zaten yapabildiğim en güzel şey o. *Ha biliyorum hayatta en çok istediğim şey olmayacak. Bu fikre alıştım ama.

Sizleri günaşırı arkadaş listeme eklediğim için üzgünüm, lanet olası Facebook günaşırı hesabımı siliyor. Sevgiyle kalın, beni izlemeye devam edin.

Üzücü Olurdu Herhalde.

2010-05-24T08:36:00.003+03:00

*Bir zamanlar birine çok yakın olup,
*Her şeyi, Her şeyiyle yaşamak isteyip,
sonra.
kaybetmek.
*Her şeyiyle, tümünü. kaybetmek.
*Beraber olunan tüm saniyeler için
oldukça farklı acılar çekmek.
*mesela Hayatıyla ilgili şeyleri kendinden değil de, ordan burdan öğrenmek.
başkasına dokunmaması için hiç bir sebebinin olmadığını bilmek.
*Dokunduğu kişide, sende sevdiği şeyleri sevebilme ihtimali.
*Eskiden yoğunluktan.
Şimdiyse boşluktan.
Konuşacak hiç bir şeyinizin olmaması.

Üzücü olmadığını düşünsene. Hem de ne biçim üzücü. ODediğinFilmerdeOlur'dan çaldım.

Gel Gel Cevahir'e Gel.

2010-05-23T23:10:00.001+03:00

''Akıllı ol, Davşan bakmaz yüzüne lise bittikten sonra.''

Microblog Sahibi Olmak İyiydi Ama Öyle Gerekti, Kapattık.

2010-05-22T22:00:00.002+03:00

Topunuzun amına koyim diycektim ben. Topunuzun amına koyim.

Edit: Sevgili okuyucu alınmasın lan. Topunuz dediğim üç kişi totalde. Bilemedin dört.

Seyir Defterine Not.

2010-05-22T12:31:00.003+03:00

Tamam ben artık kendimi soyutluycam bu işlerden diyosun. Saçma sapan şeyler yazmamak için blog kapatıyorsun. Ağlak şarkıları geçiyorsun mp3te, heleelöö hübööğ şarkılar dinliyorsun.

Dersaneye giderken önceden Teoman'ın hayattan umudunu kesmiş şarkılarını dinlerken mesela, şimdi Duman'ın dizginlerden taşan parçalarını dinliyorsun.

Her şey güzelmiş gibi fake veriyorsun bünyene. Ders çalışma arzusu bile geliyor.

Sonra bir fotoğraf çıkıp geliyor, sen o fotoğrafla bir hafta önceki moduna dönüyorsun.

Algoritmana sıçayım hayat.

''Ben de bu şehrin valisiysem; o köprü o nehrin üstüne dikilecek!''

2010-05-21T12:33:00.003+03:00

Birkaç gündür oturdum Köprü dizisini seyrediyorum. Karakter analizi falan yapıyorum. Tekin var mesela. Mühendis Tekin. Deli Tekin. Veysel var sonra. İyi karakterler var. Böyle bi yaşantıyı seçtim bugünlerim için. Mutluyum.
Galatasaray işleri iyice bok etti yalnız. Jo gibi, Elano gibi salak adamları doldurursan takıma böyle olur. Şimdi de Serdar Özkan'ı almışlar. Beşiktaş'ın geri dönüşüm kutusu olduk çıktık.
Bakalım mezuniyet işleri nasıl olacak. Lanet olsun işine de gücüne de arkadaş. Sikerim mezuniyetini.
Gün geldi ve ben blog mlog gibi işlere giriştiğime pişman oldum. Evet oldum. Şu an oturup bunları saçmalıyor olma nedenim de alışkanlık. Böyle alıştık işte. Same Shit Different Day. Since 2007.
Aileyle bu denli yüz göz olmayı sevmiyorum. Bu durumdan nefret ediyorum. Bunun dönüşü falan yok artık. Olmasaydı böyle.

2010-05-19T14:18:00.003+03:00

-Gidiyorum

+Görüyorum. O herife gidiyosun di mi? Aradığın heyecanı verdi mi sana? Hayatın yeterince renklendi mi?

-Ondan bu şekilde bahsetmeni istemiyorum.

+Yaa! Öyle mi? Nasıl bahsetmemi istersin?

-Bence hiç bahsetmesen daha iyi.

+Cehennemin dibine kadar yolun var!

-Şu haline bi baksana.. Git de aynaya bak. Bak da seni terk etmekte ne kadar haklı olduğumu kendi gözlerinle gör.

+Basıp durma şu fotoğraflara!

-Ne halin varsa gör..

Mala Bağlamak.

2010-05-19T11:24:00.002+03:00

Pis günler geçiyor abi. Msnde online olmak istemiyorum. Evden çıkasım gelmiyor. Dostlarımın bana güveninin epey sarsıldığını düşünüyorum. Yarın dersane basacak bana çok iyi biliyorum. Nasıl gidicem ne yapıcam hiç bilmiyorum. Mala bağlamış durumdayım.
Ee, senden naber?

''Platonik Olma, Değmez Ona, Yazık Sana.''

2010-05-18T21:46:00.004+03:00

0.5 uçlu Rotring kalemden ödün vermemeye özen gösteren bir erkek; 0.7 uçlu, pembe Faber-Castell bir kalemi neden saklar özenle, senelerce? Neden?

* * *

Bazı şeyler için iyi olmak yetmiyormuş. Sevilmek için, aşk için iyi olmak yetmiyormuş.

Bu da aşk-meşk-hüzün içerikli son blog postumdur.

Ne Oluyor Abi Ya.

2010-05-18T09:35:00.002+03:00

Dün bir şeyler oldu ve ben bugün, bugünden sonra ne yapıcam, bu işten nasıl çıkıcam, dostlarımın ve ailemin yüzüne nasıl bakıcam bilemiyorum. Ayrıca neden böyle bir yol izledim ve neden verdiğim karar saygı göstermedim onu da bilmiyorum.

Şimdi ne olacak, nasıl okula-dersaneye-kursa gidicem, nasıl normal yaşantıma devam edicem belli değil. Babam üzgün, dostlarım merak içinde.

Keşke daha sessiz olsaydım ve kararıma saygılı davransaydım diyebiliyorum. Şu durumda ilgi çekmeye çalışan ergen modelinden bir farkım yok. Ofsayttayım yani.

Bir Şiir Yazmıştım, O Sırada Gizleme İhtiyacı Duydum Ama Şimdi Duymuyorum.

2010-05-13T14:13:00.002+03:00

Oysa ben çillerini sevmiştim senin
Gözünün elaya bulaşmayan açık kahverengisini
Elinin biçimsizliği
Saçlarının kokusu, teninin kokusu
Sil bakalım şimdi içimdeki seni
Tıpkı fotoğraftan sildiğin gibi çillerini

Edit: Şiir gibi de olmamış ya hadi neyse.

Şevval Sam Televizyonda Görebileceğiniz En Harika İnsanlardan Biridir.

2010-05-02T21:35:00.004+03:00

*Fenerbahçe'nin ve Fenerbahçeli'nin samimiyetine inanmam.

*Benim bazı dostlarım var, evet varlar, bazen aramız kötü olsa da seviyorum hepsini. Onlar olmasaydı olmazdı hayatımda. İyi ki varlar. Bu konuda söyleyeceklerim bu kadar.

*Şevval Sam kişisini çok seviyorum ben. İyi oyuncu, iyi bir vokalist. Komple bir sanatçı olduğunu düşünüyorum. Ama belki de böyle düşünüyor olmamın sebebi çok güzel ve sempatik olmasıdır.

*Hayat pek iyi gitmiyor. Olabilir tabi, olur. Her şey sürekli iyi gidecek diye bir şey yok. Ama bir de öğrendim ki, son zamanlarda normalden daha fazla alkol alıyormuşum. Bilmiyordum böyle olduğunu, ama öğrenmem iyi oldu, dikkat ederim bu yüzden en azından.

*Sevgili okuyucu, eğer benim diğer bloglarımı da takip ediyorsan, bugünlerde blog yalnızca davetli okuyuculara açık gibi bir şeylerle karşılaşabilirsin. Ben okuycaktım ama beni davet etmemişsin diyip küsküne bağlamayın, ulaşın bana. Bu hizmetler sevgili okuyucu için sonuçta.

*Geniş Aile'nin geçen sezonki ruhunu koruduğuna inanmıyorum.

*Hocaya sinirlenmişsem, derse konsantre olamadıysam, verim alamıyorsam, derse de bir katkım yoksa; hocadan izin alıp dersten çıkarım. İzin vermezse hocaya cephe alırım. Yaparım.

*Bugünden sonra da, seveyim-sevmeyeyim, herkese başka türlü davranırım. Yaparım.

Ya Bırak.

2010-04-29T21:53:00.002+03:00

Bazen düşünüyorum, keşke buralarla bir bağım olmasaydı. Aileme manevi ve maddi bağım, arkadaşlarım, okulum falan olmasaydı siktirip giderdim buralardan. Dönüp arkama bakmazdım bir daha. Mersin kelimesini telaffuz bile etmezdim.

Giderdim, Antalya'ya, Muğla'ya, Aydın, Manisa, İzmir'e.. Bir yere giderdim. En azından bir hayatın peşinde koşardım o zaman. Düzgün bir hayat gailem olurdu. Şimdiyse saçmalamaktan başka bir şey yaptığım yok. İnsanlarla uğraşıyorum; değer veriyorum, nefret ediyorum; sempatiler, antipatiler besliyorum. Neticede kendimi yormaktan öteye gidemiyorum. Lanet olsun o zaman böyle hayata.

Sen Varmışsın Gibi Her Gece Işığı Kapatmadım.

2010-04-26T15:08:00.002+03:00

Bugün doğum günün yanında değilim, bu yüzden hiç iyi değilim..

Ekşi Sözlük'ün On Bir Yıl Önceki Samimiyetini Koruduğuna İnanmıyorum.

2010-04-25T12:02:00.002+03:00

*Grip oldum dersaneye gidemedim.

*Türkiye Büyük Millet Meclisi benim gözümde küçülmüştür, Türkiye Küçük Millet Meclisi olmuştur. Ata'nın kemikleri sızlıyor.

*Sıkı bir Aşk-ı Memnu seyircisi oldum. Bihter'in şu zamanlardaki hali beni çok üzüyor. Beşir'in hali zaten baştan beri üzüyordu.

*Ders çalışmam lazım diye düşünüyorum.

*Star Televizyonu'nun Inter-Barça maçını vermemesi, Inter'in o maçı alması.. Şimdi rövanşı verecek, o maçı Barça alırsa Star'ı keleşlerle basarım.

*Sezen Aksu Türkiye'nin son otuz yılının en büyük iki müzik olayından biridir bence. Diğeri de Mazhar-Fuat-Özkan üçlüsüdür.

*Mazhar-Fuat-Özkan üçlüsünün yeşil sahalardaki karşılığı Metin-Ali-Feyyaz mı yoksa Okan-Suat-Emre midir bilemem.

*Bak neler demiş Sezen Aksu: Ben sende tutuklu kaldım.. Kendi hayatımdan çaldım..

Lanet Olmalı Diye Düşünüyorum.

2010-04-23T19:16:00.003+03:00

An itibariyle bir internet kafedeyim ve blogdaki tüm linklerin -başlıklar dahil- iğrenç bir lacivert olduğunu görüyorum. Internet Explorer üzerinde. Kendim Chrome kullandığım için önce bu şekilde görmemiştim. Umarım bu sorun sadece soktuğumun internet kafesiyle ilgilidir.

Ömer Hayyam.

2010-04-23T00:47:00.002+03:00

Uğruna dertler düştüğüm sevgili
Bir başkasına tutulmuş o da dertli,
Derdimin dermanı kendi derdinde;
Hekim hasta olunca kime gitmeli?

Ömer Hayyam sağ olsaydı da kendisiyle karşılıklı iki tek atsaydık diyorum..

Gibi Gibiyim.

2010-04-23T00:05:00.003+03:00

6-)Okan'ın programda taşak geçtiği konuk gibiyim.

5-)Canlı yayında dili sürçtüğü için işten atılan haber spikeri gibiyim.

4-)Oğluna doğum günü için bisiklet alamayan baba gibiyim.

3-)Sınıfta hocanın eziklediği lise bir bebesi gibiyim.

2-)Altıncı golden sonraki Mondragon gibiyim.

1-)Aşk-ı Memnu'daki Bihter gibiyim, Beşir gibiyim.

Ösym Çok Kazık Bir Soru Sormuş.. Ama Ben Buldum Cevabı.

2010-04-21T18:12:00.004+03:00

''İnsanın kafası zaten aşıkken bir milyondur. Neden alkole ihtiyaç duyar?''

Doğru cevap s şıkkında verilmiş: -Bilmiyorum.

Yoruldum Her Bulduğumda Kaybetmekten Seni.

2010-04-21T17:29:00.001+03:00

Türk Televizyonlarında Çekilen En Başarılı Dizi Tatlı Hayat'tır.

2010-04-19T22:00:00.004+03:00

*Bu blogu da hiç özlememişim. Diğer blog ne güzel gidiyodu. Ama bugün yeni template kastım falan hoş oldu yani.

*Elmer karakteri her şeye rağmen antipatiktir.

*Aşkta üç ihtimal var abi: Galibiyet, mağlubiyet, beraberlik. Çifte şans oynayamıyorsun.

*Ösym Türkçe testlerinde tüm lise öğrencileri yazar yahut şair olacakmış gibi davranıyor. Şiirlerini, öykülerini nasıl çakallıklarla dergilerde yayınlatacaklarını öğretiyor. Bu açıdan blog sahibi olmak çok güzel.

*Yarın Inter'in Şampiyonlar Ligi'nde yarı final oynayacak olması çok güzel. Ama yarı finaldeki rakibinin Barcelona olması çok kötü. Takıma bak arkadaş. Tek Messi de değil, Xavi'si, Bojan'ı, Ibrahimovic'i falan. Yalnız şöyle bir şey var, onların sağ beki, bizim sağ bekimizin yedeği. Öyle bir durum var.

*Şu dünyada yakışıklılığın hala tedavülde olması çok kötü. Biz insan değil miyiz, biz bidon değil miyiz? Şekilsiz erkek de para etsin.

Şekil Şemal Değişikliği.

2010-04-19T17:28:00.001+03:00

Çok süper bi tema uyguluycam az sonra bloga.. Beğenenler beğenmeyenlere gaz versin beğenmesini sağlasın. Hadi bakalım. Kaldı mı dokuz..

Saçmalatmaç Döndü Lan.

2010-04-12T13:47:00.003+03:00

Özlemiştik sizi, hoşgeldiniz.

Bu arada diğer blogda yazılmış bazı yakışıklı yazıları buraya taşıdım. Hani boş kalmasın, o kadar ay geçti.

Ben Bugün Rezil Oldum Kendime.

2010-04-12T13:40:00.000+03:00

(25.03.2010 tarihinde yazıldı.)
Birkaç zamandır dersanede Doğa'nın götünden ayrılmıyordum, sırf onun sınıfında güzel bir kız var diye. Sırf hayatım boyunca onu gördüğüm dakikaların sayısı artsın diye. Yine kendimi Doğa'nın yanında o kıza mal mal bakarken buldum, sırf o güzel diye, her yerde takip falan ediyordum, orta bire giden çocukların yaptığı gibi.
Sonra da bir anda sefaletimi farkettim. Aslında ne kadar boş beleş işlerin peşinden koştuğumu, başarısızlığımı; hedeflerine, istediklerine ulaşamayan bir insan olduğumu farkettim apansız. Ona bakmayı hak etmeyecek kadar sefildim ben. Sonra ne oldu, hızlı adımlarla ayrıldım sınıftan, kaçtım hemen o sahneden.
Düşünüyorum, hayatım boyunca uzun vade için yaptığım planların hiçbirinde başarılı olamamışım. Hiçbir zaman gerçekten sevdiğim bir kızla ilişkim olmamış. Hiçbir zaman dört kişilik ortamın ortasındaki ikiliden biri olmamışım. Hep eğreti yaşamışım bu dünyada. Hep sefilmişim.
Şimdi yine o kızı düşünüyorum, Facebook'ta -hala kabul etmedi beni- fotoğrafları açık. Bir de Öss'yi düşünüyorum. On sekiz gün sonra sınav var, sonra iki tane de haziranda. Hayallerim var, planlarım var, ideallerim var. Ama içimden bir ses başarılı olamayacaksın diyor bana. ''Ne istediğin şehirde, ne okulda ne de istediğin bölümde okuyabileceksin.''
O kız da varlığımdan hiçbir zaman haberdar olmayacak zaten. Çeşitli zamanlarda hayatııma giren, adımı bilmeyen, benim kendisi hakkında uzun uzun düşündüğümü bilmeyen dişilerden biri olacak.

Anı.

2010-04-12T13:36:00.001+03:00

(24.03.2010 tarihinde yazıldı.)
Yıllardan bir yıl, lise iki ya da üç, yemekhanede, ismini vermek istemediğim arkadaşım Doğa, ben ve sevdiğim, yakın bir bağyan arkadaş oturuyoruz. Doğa yanımda, diğer arkadaş karşımda. İkimiz yemek yiyoruz, diğer arkadaş kantinde yiyip gelmiş. Masada limon suyu koymak için ufak, sürahimsi bir şey var. Konu nasıl dönüp dolaştı bilmiyorum, karşımda oturan arkadaş, ''Tutacağı olmasa alırım ben bunu.'' diyor. İkimiz apışıp kalıyoruz, mal mal birbirimize bakıyoruz Doğa'yla.

*Aradan yıllar geçiyor, böyle bir cümle kuran yakın bir arkadaşa sahip olmama mı, yoksa o esnada, hemen, hadi ya, kanıtlasana gibi yavşak bir cevap vermemiş olmama mı yanayım bilmiyorum. Salakmışız biz gerçekten.

Bak Ne Aklıma Geldi.

2010-04-12T13:32:00.000+03:00

(6.03.2010 tarihinde yazıldı.)

Yıl 2006, Doruk daha genç, lise bir sanırım, bir haftasonu günü fırsat bu fırsat diyip sinemaya gidiyor. Film Eve Dönüş, güzel akıyor, temposu, atmosferi falan şık. Memet Ali Alabora, Sibel Kekilli gibi Doruk'un sevdiği isimler var. Ara oluyor, filmin diğer yarısı başlayınca olay iyice heyecanlıya bağlıyor; ve telefon. Doruk'un babası arıyor, ''Maça gelecek misin?'' diyor. Eyvah eyvah, o gün Galatasaray'ın maçı sürpriz bir şekilde gündüz maçı. Doruk næled olsun arkadaş ya diyor ve salondan çıkıp gidiyor maçı izliyor.
O maç pek zevksiz geçiyor, rakip takımdan Şenol isimli bir futbolcunun kendi kalesine attığı golle 1-0 bitiyor. Kayıp bir maç. Üstelik film de yalan oluyor. Birkaç ay sonra bir muhabbette konusu geçiyor ve Doruk lûtfedip filme gitmiş olmasına rağmen filmin sonunu bilmediği için bir yorum yapamıyor.
O sezon da Fenerbahçe şampiyon oluyor.
Bu da böyle kekremsi bir anım.

Kollektif Fitbol Oynamak Lazım. Kollektif Fitbol Önemli.

2010-04-12T13:29:00.001+03:00

(27.02.2010 tarihinde yazıldı.)
Nasıl oynayacağız kollektif fitbol biliyor musun, savunma hücum sahasında hücum da savunma sahasında başlayacak. Stoperlerin ayağı top yapacak, defans ön liberolarla paslaşacak, cmf görevindeki topçumuz iyi basacak, iyi paslaşacak, bekler hücuma katılacak, açıklar adeta bir bek gibi savunma yapacak. Böyle olucak. Fitbolcular çok yönlü olacak, sol bek orjinli topçu stopere de çekilebilecek, ön libero da, sol açık da oynayabilecek. Gerek olucak sağ bek bile oynayacak. Santrforlar kanada, kanatlar ileri uca alınabilecek. Cmf oynayan topçunun aynı esnada ön libero, kanat, santrfor özelliği de olucak. Tamam mı, fitbol takımında başarı böyle olur ancak. Kollektif fitbol önemli.

Erkeğin Akıl Almaz Futbol Hafızası.

2010-04-12T13:27:00.000+03:00

(17.02.2010 tarihinde yazıldı.)
Heheh olaya bak lan. Hepiniz dün gibi hatırlasınız 2001-2002, şampiyonluğumuz, Arif'in gol kralı olması vesaire. O sezon biz sondan bir önceki maçta, Arif'in bir penaltı vuruşundan yararlanamadığı Kocaeli deplasmanını Hasan ve Radu'nun golleriyle 2-0'la geçmiştik. Ertesi hafta, ligin son maçı formalite maçı idi çünkü Kocaeli'de şampiyonluğumuzu ilan etmiştik. Kocaeli'de yedek kulübemizde üç yıldız tişörtlerimizle bayram etmiştik.

O son maç Ali Sami Yen'deydi, çimler üç yıldız kazınmıştı, Mondragon saçlarına üç yıldız spreylemişti. O maçı 5 farkla almıştık. Goller sırasıyla Perez-Radu-Perez-Arif-Arif şeklindeydi. Arif o son iki golle İlhan Mansız'la beraber gol kralı oluyordu. Maçı izlediğimiz yer bile aklımda.

O maçta rakibimiz Yimpaş Yozgatspor'du. Şimdi düşündüm de o gün o sahada ligi birinci bitiren takımla son sırada bitiren takım karşılaşmış. Yimpaş Yozgatspor o sezon 27 puanla küme düşüyordu, ligin son sırasıydı.

Evet bütün satırları bu ayrıntıyı hatıradığımı söylemek için yazdım.

Bu gözler şampiyon Galatasaray'ı izlediği sezonun ertesi sezonu aynı yerde Fenerbahçe'nin 6 gol attığı maçı da izledi, Elazığspor'la, Adanaspor'la 0-0 berabere biten maçları da.

Bu da o şampiyon olduğumuz sezon sağ bek oynayan Sebastian Perez. Bak aklıma bir şey daha geldi, ben o sezon Radu tek gol attı sanıyordum tamı tamına dört golü varmış, üçü de son iki hafta maçlarında. Son iki haftada olmayan o 'tek' golü de beş dakika önce atılmış gibi aklımda, onu da başka bir postta anlatırım.

Ben Eyüp Sabri Tuncer'i Pazar Lideri Sanıyordum.

2010-04-12T13:25:00.001+03:00

(12.02.2010 tarihinde yazıldı.)
Ama sanırım öyle değilmiş. Bu algıda seçicilik denen olayın amına koyim. Normalde pek dikkatli bir insan değilim ama sabah okula giderken, akşam okuldan eve dönerken hep karşıma aynı dükkanın tabelası çıkıyor. Siyah üstüne kocaman puntolarla böyle. Mobilya satıyor olabilirsin ama gözümüze sokmak zorunda değilsin. Sonra eskiden kolonya bulmanın zor olduğu evimizde şimdi her yerden limon kolonyası çıkıyor. Üstelik şu zamanlara kadar karşıma çıkan tüm limon kolonyaları Eyüp Sabri Tuncer iken bunlar başka bir marka. Hem de her yerdeler. Herkesin bir limon kolonyası anısı vardır. Sanırım kafayı yiyorum yavaştan.
*

''Sert Kalın, Taviz Vermeyin.''

2010-04-12T13:18:00.000+03:00

(11.02.2010 tarihinde yazıldı.)
Güven Erkin Erkal'ın bu sözüyle büyümüş nesildenim. Çok üzülüyorum evet. Kalbimde asla dolduramayacağım bir boşluk var. Ama, o boşluğumun küçük bir kısmı dolu ve gururum ölesiye-öldüresiye kırıkkenki halimden daha iyiyim. Mutlu değilim belki, evet ama gözyaşlarımı içime akıtmak konusunda ustayım.
Sert kalın, taviz vermeyin. Her kırıldığınızda daha çok bileyin kırılan köşelerinizi, o kadar çok bileyin ki bir daha diğer parçalarla birleşmeye kalktığınızda bu asla mümkün olmasın. Parçalarla aranızdaki boşluklardan rüzgar geçsin diğer tarafa ıslıklar çalarak.

Benim Kumbaram Vardı Çocukken.

2010-04-12T13:15:00.001+03:00

(07.02.2010 tarihinde yazıldı.)
Böyle silindir. Uzunca biraz. Bugs Bunny ve birkaç tane sefil arkadaşlarının illüstrasyonları vardı üstünde. Kapaklıydı tahmin edeceğiniz üzere, kapağında dikdörtgen dar bir deliği vardı. Parayı ordan atıyordum. Çok ağırdı. Çok zenginim zannediyordum onu taşıyamadıkça. İçindeki paraların tedavülden kalktığını öğrenince çok üzüldüm. Para biriktirmekten o gün vazgeçtim. Ha sonra para biriktirmedim mi, biriktirdim. Ama biriktirdiğim hiçbir kuruş amacı yönünde kullanılmadı. Kapitalist düzenin çarkları arasında çarçur olup gitti.

Yaz Akşamı Bende Kötü Bir İmgedir.

2010-04-12T13:13:00.001+03:00

(7.02.2010 tarihinde yazıldı.)
Çünkü yaz akşamları aşağıdan, siteden genç insan sesleri gelir. Hani ortam olur ya, 15-25 yaş arası insanlar olur, alkol olur, gitar olur, muhabbet olur. Yeri gelir kahve olur, yeri gelir nargile olur falan. Yaz akşamları aşağıdan hep konuşma sesleri, sarhoş sesleri, kahkaha sesleri, akdeniz akşamları vb. gitarla çalınabilen şarkıların sesleri, tartışma sesleri gelir. Ve ben de yalnızlığıma yanar dururum.

Çandarlı'da geçen günlerimi tenzih ederim, ettim bile.

Barış Özbek.

2010-04-12T13:08:00.000+03:00

(26.01.2010 tarihinde yazıldı.)

Şimdi düşündüm de aslında Galatasaray'ın dizilişinde ilginç kafalar oluyor kimi zaman.

Şöyle ki, bildiğiniz gibi futbolda en çok kullanılan düzenler 4-4-2, arkasından 4-3-3, ve artık pek kullanılmasa da 3-5-2. Bunlar kendi içinde bölümlere ayrılıyor falan.

4-4-2'de paşa gibi dört savunmacınız vardır, bekler atağa katılır falan. Çift ön liberonuz iki forvetiniz vardır. Yeri gelir çift ön liberonuzdan birini ileri çeker forvet arkası oynatırsınız, hatta kırmayalım Rıdvan Dilmen'i ikinci forvet oynatırsınız. Bazen iki forvetten birini çekip çift ön liberolu ve ikinci forvetli ya da ikili ikinci forvetli sistemler yaparsınız.

4-3-3'te ise yine dört savunmacınızın önünde iki ön liberonuz, onların önünde bir ikinci forvet, ve ikisi kanat olmak üzere üç forvetiniz vardır. Atağın yönüne göre diğer kanat oyuncusu terskanat forveti olur vesaire. İşte bu düzeni kullanıyoruz biz. Ne kadar şahane.

Ama bazen bakıyoruz ki bir adamın tam olarak nerde oynadığı belli olmuyor. Genelde bu adam d Barış Özbek oluyor. Ön libero ile sağ kanat arası bir yerlerde geziniyor. Zaten bizim bildiğimiz Barış ön libero oynayan, yeri gelirse sağ kanada çekilen çabası takdir edilen bir arkadaş.

Bu arkadaş tam olarak 3-5-2'ye has sağ iç bölgesinde oynuyor. Hatta bilgisayar oyunlarının dilinde ifade edersek RMC. Right-Midfeld-Center. O yüzden alıştığımız görüntünün dışında kalıyor işte böyle.

Bir isim daha var böyle, ama o tecrübesiyle göz dolduran bir isim olduğu için yadırganacak yerlerde gezmiyor, o isim de Ayhan Akman. Onun oyun karakteri de sol iç olmaya çok uygun. Ama ön liberoda da hiçbir sırıtmıyor. Hatta Hagi teknik direktör iken sol kanattaydı. LMC&DMC&LMF. Hee, öyle.

* * *

Evet kafamdan bunlar geçiyor. Boşverin beni şaraba bakın siz.

Burası da sağda solda yazdığım saçma sapan şeyleri topladığım yer.

Ekmeğin Karneyle Dağıtıldığı Pis Zamanlar..

2010-04-12T13:07:00.001+03:00

(22.01.2010 tarihinde yazıldı.)
Şimdi az sonra evden çıkıp karne almaya gidicem. Ondan sonra bikaç ay geçicek bi tane karne daha alıcam. Sonra karne müessesesi benim için bitmiş olucak. Kehkeh. Bana velet muamelesi yapamıyceksiniz olum. Yok lan yine yaparsınız. Geçen şey gördük matematik dersinde, Ali'yle Ayşe'nin yaşları farkı 3 ise yıllar geçse de 3 kalıyormuş. Valla. Yıllar geçse de üstünden, bu kalp seni unutur mu?

Heheh.

2010-04-12T13:05:00.001+03:00

(21.01.2010 tarihinde yazıldı.)

2010'un getirdiği yeni yeni kafalara girdikçe o süpersonik fotoğraflar çekip bunları deviantart sayfasına koyan, o herkese ayar nitelikli cevaplar veren insanlara özenip diyorum ki akayım sokaklara ben de fotoğraf çekeyim. Deviantart sevmiyorum ama Tumblr'ıma koyayım. Sonra sağa bakıyorum, dijital fotoğraf çekebilecek bir cep telefonum ve bir kameram olduğunu görüyorum. Telefonun çok küçük kameranın çok büyük olduğuna karar verip tekrar uzanıyorum koltuğa.

Ama bak şey olucak, polaroid makina alıcam onla çektiğim fotoğrafları scan edicem. Oha tarayıcım yok, kehkeh polaroid almak için param da yok. HEHEH.

Kestik.

2010-04-12T13:04:00.003+03:00

(20.10.2010 tarihinde yazıldı)
Saat ikiydi. 17 yaşındaydım. 17 yaşındaydık. Ergendik. Ben sana aşıktım, sen de bunu biliyordun. Aslında biliyordun da, bilmemezlikten geliyordun.

6 yıl oldu o günden beri. Lisedeydik, üniversiteyi bitirdik. Sen bir sene de geç bitirdin hem. Bu zaman içinde sayısız sevgilin olmuştu hem. Hem de nişanlanmıştın bir kere, sen 6 hafta diyorsun ama 6 hafta 3 gün olmuştu nişanı attığında, saydım.

İşin var, hatta duydum güzel bir ev kiralamışsın.

Bir sene oldu iş bulamadım ben.

Hayatım yoluna girmedi hala, lisedeki ergenim hala.

Ama?

Tamam kestik. Baştan alalım.

Saat ikiyi beş geçiyor.

Melis! Melis!

2010-04-12T13:02:00.001+03:00

(16.01.2010 tarihinde yazıldı.)
Dün maç vardı bizim kızların, final maçı. Kazandık da. Takım gayt iyi, iyi oynuyor hepsi süperler. Lakin takımda şöyle ''sivrilen'' iki kız vardı. Birisi süper oynamasıyla dikkatimi çekti. Bizim Arda Turan gibi, skora çok katkısı var, yedi kişinin arasına girip sonra çıkıyor falan. Masa gibi omuzları var böyle. Senin benim omzumdan geniş.
Diğer kızsa daha çok dikkatimi çekti. Fakat onun dikkatimi çekmesinin nedeni çok iyi oynaması değil hiç oynamamasıydı. Maç boyunca süre alamayan sadece o vardı.
Ben bu kafayı anlamadım, hani onu minimum yedi oyuncu kuralı yüzünden aldın takıma diyelim, ki böyle bir sınırlama var mı bilmiyorum, neyse güzel. Seyirci gelmeyen maçlarda da hep oturttun benchte. Takıma öyle de olsa bir fayda sağladı. Ama bütün lise binasının geldiği maçta kıza beş dakika bile olsa bi süre ver be Elif Hocam, ayıptır.
Maçta herkesin adını çığırdık Palmiye Tribünü olarak. Melis denirken en çok ben bağırdım. En büyük takdirimi Melis topladı benim. Bravo Melis.

Bazen Düşünüyorum Ben De Herkes Gibi.

2010-04-12T12:59:00.001+03:00

(11.01.2010 tarihinde yazıldı.)
Dün insanlara baktım kendi kirli camımdan; terkedilmişler çoktan yaradan tarafından..
Yoldayım okula gidiyorum. Yanımda bir kız oturuyor, ya yaşıtım ya da benden birkaç yaş büyük. Minyon, küçücük. Teknolojik bir telefon var elinde, mesajlaşmakla meşgul. Bir mesajı okuyor, kitleniyor, on saniye ekrana bakıyor. Gülüyor. Mesajlaşmaya devam ediyor.
Telefon çalıyor, bir şeyler diyor, o kadar ağzının içinde konuşuyor ki kız hiçbir şey anlamıyorum. Konuşması bitiyor. Halen gülüyor. Sinirden gülüyor. Gülerken gözlerinden birkaç damla yaş geliyor. Sinirden ağlıyor.
* * *
Haftasonu, dersaneden çıkıp yemek yedikten sonra tek başıma kalmışım. Hava kararıyor. Yürüyorum cadde boyunca, can sıkıntısından. Bir sesler duyuyorum ileriden. Bir sokak var, 25-26 yaşlarında üç adam 19-20 yaşlarında bir genci dövüyorlar. Dövdükleri çocuk yere düşüyor, dövmeye devam ediyorlar. Ben şaşkın şaşkın bakarken dövenlerden biri ''Ne bakıyon lan!'' diyor, bana da saldırırlar korkusuyla ani bir hareketle kafamı çeviriyorum. Gelen ilk dolmuşa binip uzaklaşıyorum oradan.
* * *
Yine dolmuş yine okul yolu. Şoförün yanındaki motor kaputuna genç bir kadın oturuyor. Tanıyorum onu, sabahları benimle aynı saatlerde aynı dolmuşa binen kadın. Genç ve güzel bir kadın. Sonra bir an gözüm gözlerine takılıyor. Hiçbir canlılık belirtisi yok gözünde. Işık yok, feri sönmüş gözlerinin. 26 yaşında bile değil ama hayata dair hiçbir beklentisi yok, en azından gözüne yansımamış.
Düşünüyorum sonra camdan dışarı bakıp. Bize anlatılan masallar vardı, hata mı ettik o masallardan birer ders çıkarmakla diye. Belki de her zaman iyiler kazanmıyordur diye düşünüyorum. Sonra düzeltiyorum kendimi, iyilerin pek bir kazancı olmuyor zaten. Arabeske bağlıyorum iyice, nereden gelip nereye gidiyoruz be arkadaş diyorum. Okula gitmek zorunda olduğum aklıma geliyor. Camdaki kirleri yeni farkediyorum.